ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ (1500 – 1872)

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/

Ποιοι ήταν αλήθεια, οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική (ΗΠΑ), στον Καναδά, στην Αυστραλία και σε τόσες άλλες χώρες που σήμερα υπάρχουν Έλληνες; Και δε μιλάμε για ταξιδιώτες –επισκέπτες, που πήγαν εκεί και ξαναγύρισαν. Γιατί περί αυτών πολλά λέγοντα από τα πανάρχαια χρόνια. Εννοούμε τους εποίκους που πήγαν εκεί για να προκόψουν. Τόσο στη Φλόριδα των ΗΠΑ, όσο και στην Καμπέρα, έγιναν ενέργειες για να τιμηθούν οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες που είναι γνωστοί. Αυτές οι ενέργειες μας κέντρισαν να αναζητήσουμε ποιοι και πότε πήγαν πρώτοι σε κάθε χώρα.
ΧΙΩΤΕΣ: Οι πρώτοι Έλληνες της Λατινικής Αμερικής (1484)
Οι ελληνικές παροικίες της Λατινικής Αμερικής ιδρύθηκαν κυρίως από Χιώτες ναυτικούς, σύμφωνα με έρευνα του καθηγητή Αναστασίου Τάμη, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Ερευνών (ΕΚΕΜΕ) του πανεπιστημίου Λατρόμπ της Μελβούρνης.
Η παρουσία των Χιωτών στην Αμερική ξεκίνησε με την ανακάλυψή της από τον Χριστόφορο Κολόμβο ο οποίος το 1484 πήγε στη Χίο όπου πήρε οκτώ έμπειρους ναυτικούς για να τον βοηθήσουν στο ταξίδι του για την ανακάλυψη της Αμερικής. “Από το 1670”, λέει ο δρ. Τάμης, “βρίσκουμε Χιώτες στη Βραζιλία και την Αργεντινή. Στις χώρες αυτές καθώς και στην Βενεζουέλα και την Ουρουγουάη οι Χιώτες πρωτοστάτησαν στην ίδρυση των Ελληνικών Κοινοτήτων που υπάρχουν έως και τις μέρες μας”.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΤΥΝΗΣΙΑΣ (1500)
Στην Τυνησία ζουν σήμερα περίπου 100 Έλληνες. Παλιότερα ζούσαν σημαντικά περισσότεροι. Οι μετοικίσεις – μεταναστεύσεις Ελλήνων στην Τυνησία έγιναν γύρω στο 1500, μετά την επικράτηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1645 ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας είχε αναγνωρίσει την ύπαρξη σημαντικής Ελληνικής κοινότητας. Όπως αναφέρει ακόμη και σήμερα επιγραφή, γραμμένη στα Ελληνικά ο ναός του Αγίου Γεωργίου ,στην οδό Ρώμης αρ. 5, της Τύνιδας χτίστηκε από τους Έλληνες το 1845.
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΓΚΡΙΕΓΚΟΣ – Φλόριδα (1540)
Ο Σεραφείμ Κανούτας που ασχολήθηκε με την ιστορία της Αμερικής, στο βιβλίο του «Χριστόφορος Κολόμβος, ένας Ελλην ευγενής», αναφέρει ότι ο Κολόμβος που ανακάλυψε το Νέο Κόσμο, ήταν βυζαντινής καταγωγής. Ανήκε στην οικογένεια των Δισυπάτων, κι ότι από τη μητέρα του είχε συγγένεια με τους Παλαιολόγους. Γι αυτό και στο δεύτερο ταξίδι του είχε μαζί του έναν ναύτη τον Ιωάννη Γκριέγκο. Αναμφισβήτητος όμως, θεωρείται ο Θεόδωρος ή Δωρόθεος, ο οποίος πήρε μέρος σε μία εξερευνητική αποστολή των Ισπανών υπό την αρχηγία του Ντον Παμφίλο ντι Ναρβαέθ. Όπως μας πληροφορεί ο συνάδελφος κ. Δημ. Παπαγιαννάκης, του Ελληνικού Πρακτορείου Ειδήσεων της Φλόριδας: “Τα ημερολόγια δυο ισπανικών αποστολών, του Ναρβάεθ το 1527 και του Ντε Σότο το 1540 αποκαλύπτουν το όνομα του πρώτου Έλληνα που συμμετείχε στην κατάκτηση της αμερικανικής ηπείρου, έσωσε την αποστολή στην οποία συμμετείχε από βέβαιο θάνατο και στο τέλος σκοτώθηκε από Ινδιάνους.
Στις 17 Ιουνίου 1527 απέπλευσε από το λιμάνι του Σαν Λουκάρ ντε Μπαρεμέδα της Ισπανίας στόλος 5 πλοίων με κυβερνήτη τον Αδελάντο Ντον Παμφίλιο ντε Ναρβέθ και 600 άντρες με προορισμό την Αμερική. Ανάμεσά τους βρισκόταν ο δον Θεόδωρος, Έλληνας με καταγωγή μάλλον από νησί του Αιγαίου, άριστος γνώστης της ναυπηγικής, ο οποίος συμμετείχε στο ένοπλο τμήμα του στόλου. Σκοπός της αποστολής, που χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από το βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο B΄, ήταν η κατάκτηση και η εγκατάσταση διοίκησης στις επαρχίες που βρισκόταν μεταξύ του ποταμού Ρίο Γκράντε, στη δυτική πλευρά του Κόλπου του Μεξικού και του ακρωτηρίου της Φλόριδας. Το Σεπτέμβριο του 1527, ύστερα από ένα σχετικά καλό ταξίδι, η αποστολή έφτασε στον Άγιο Δομίνικο και σύμφωνα με τον χρονικογράφο και ταμία της αποστολής Αλβάρ Νούνεθ Καμπέθα ντε Βάκα, αγοράστηκε ένα ακόμη πλοίο, άλογα, και αντικαταστάθηκαν όσοι άντρες είχαν αρρωστήσει ή πεθάνει στη διάρκεια του ταξιδιού. Στη διάρκεια της 45ήμερης παραμονής της αποστολής στον Άγιο Δομίνικο οι απώλειες των Ισπανών μεγάλωσαν, καθώς όπως σημειώνει ο Βάκα, περισσότεροι από 145 άντρες μας ξεμυαλίστηκαν από τις ντόπιες γυναίκες, χωρίς όλοι τους να επιστρέψουν στα πλοία”.
Επόμενος σταθμός των Ισπανών ήταν το Σαντιάγκο της Κούβας, όπου η αποστολή χωρίστηκε σε δύο μέρη. H πρώτη, με δυο καράβια και τον Θεόδωρο μέλος του πληρώματος, απέπλευσε με προορισμό το Τρινιντάντ για να φορτώσει προμήθειες. H δεύτερη, με επικεφαλής τον κυβερνήτη Ναρβέθ, παρέμεινε στο Σαντιάγκο. Στο Τρινιντάντ όμως τυφώνας χτύπησε τα δύο πλοία με αποτέλεσμα να βυθιστούν σχεδόν αύτανδρα παρασύροντας στο βυθό 60 άντρες. H τύχη χαμογέλασε στον Θεόδωρο και σε άλλους 30 ναυτικούς, που είχαν βγει στη στεριά προκειμένου να μεταφέρουν τα εφόδια στα πλοία και έτσι γλίτωσε το θάνατο. Στις 5 Νοεμβρίου του 1527 ο ισπανικός στόλος απέπλευσε από την Κούβα έχοντας πλέον στη δύναμή του 4 πλοία, 400 άντρες και 80 άλογα. Στις 14 Απριλίου του 1528 οι Ισπανοί κατακτητές αποβιβάστηκαν στις ακτές της δυτικής Φλόριδας, κοντά στη σημερινή πόλη Τάμπα, αφού προηγουμένως κινδύνευσαν να χάσουν όλα τους τα πλοία πάνω στα κοφτερά βράχια των υφάλων που περικλείουν το αμερικανικό λιμάνι. «Μόνο ο Θεός ξέρει πώς γλιτώσαμε αφού για ημέρες δεν φυσούσε καθόλου αέρας και τα πλοία είχαν ακινητοποιηθεί στο πιο επικίνδυνο σημείο, εκεί που τα ναυάγια ήταν περισσότερα από τα ψάρια. Επί 15 ημέρες ακούγαμε τους υφάλους να γδέρνουν τις καρίνες των πλοίων μας και όλοι μαζί προσευχόμασταν για τη ζωή μας», γράφει στο ημερολόγιό του ο Βάκα. Ακολούθησαν μερικές ημέρες όπου οι Κονκισταδόρες ετοίμασαν πρόχειρα καταλύματα και εγκατέστησαν ένα υποτυπώδες διοικητήριο. «Από τις πρώτες ημέρες μας επισκέφτηκαν Ινδιάνοι που μας έδειξαν μικρά κομμάτια χρυσού. Όταν τους ρωτήσαμε πού τα βρήκαν, μας είπαν από τα βουνά που μένουν οι Απαλάτσι (φυλή Ινδιάνων) και ότι θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν εκεί», σημειώνει ο Βάκα στο ημερολόγιό του.
Στην πορεία τους προς τα βουνά των Απαλάτσι οι Ισπανοί αιχμαλώτιζαν τα γυναικόπαιδα των Ινδιάνων που συναντούσαν, σκότωναν τους άντρες και τους αρχηγούς τους προκειμένου να αναγκάσουν τους Ινδιάνους να τους μεταφέρουν το συντομότερο δυνατό στην πηγή του χρυσού. Ωστόσο η τακτική αυτή ελάχιστα τους βοήθησε καθώς σύντομα βρέθηκαν αποκλεισμένοι στην ηπειρωτική χώρα, δίχως εφόδια, με ασθένειες να έχουν αποδεκατίσει το 1/3 των ανδρών και τους Ινδιάνους να τους επιτίθενται σε καθημερινή βάση. «Πιστεύαμε ότι η αποστολή και η ζωή μας θα τελείωνε σε εκείνα τα βουνά. Είχαμε φάει σχεδόν όλα μας τα άλογα και τρεφόμασταν πλέον με σπόρους καλαμποκιού. Ευτυχώς όμως τότε βρέθηκε ένας άνθρωπος, στην κυριολεξία σταλμένος από τον Θεό», εξομολογείται ο Βάκα. Ο άνθρωπος που έσωσε την ισπανική αποστολή που βρέθηκε αποκλεισμένη και αποδεκατισμένη στα βουνά των Απαλάτσι ήταν ο δον Θεόδωρος που ανέλαβε να ναυπηγήσει βάρκες ώστε οι κονκισταδόρες να διαφύγουν μέσω παραπόταμων του Μισισιπή. Από τις 4 Αυγούστου μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου κατασκεύασε πέντε πλοιάρια μήκους 10 μέτρων από ξύλο και δέρματα ζώων. Αντί για καρφιά χρησιμοποίησε σφήνες από πευκόξυλο και κατράμωσε τις βάρκες με το ρετσίνι των πεύκων. Ακολούθησε άλλος ένας μήνας περιπλάνησης των Ισπανών, που κατάφεραν να βγουν στην ανοικτή θάλασσα, αδυνατούσαν ωστόσο να εντοπίσουν την αρχική τους βάση όπου είχαν αφήσει τα πλοία τους. Στη διάρκεια της περιπλάνησής τους περισσότεροι από 100 άντρες πέθαναν από την πείνα και τις μάχες με τους Ινδιάνους, ενώ η δίψα απειλούσε να εξαφανίσει όσους είχαν καταφέρει να επιζήσουν.
Στις 28 Οκτωβρίου του 1528 η εναπομείνασα αποστολή έφτασε σε έναν όρμο, κοντά στη σημερινή πόλη Πενσακόλλα της Φλόριδας. Εκεί Ινδιάνοι προσφέρθηκαν να τους προμηθεύσουν με νερό και ο Θεόδωρος επέμενε να τους ακολουθήσει, ώστε να βεβαιωθεί ότι οι Ινδιάνοι δεν θα τους ξεγελούσαν και απλά θα τους άρπαζαν τα δοχεία τους. Παρ’ όλες τις εκκλήσεις του Ναρβάεθ και των υπολοίπων μελών του πληρώματος ο Θεόδωρος αποβιβάστηκε μαζί με τον υπηρέτη του. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας όταν οι Ινδιάνοι επέστρεψαν ο Έλληνας δεν βρισκόταν μαζί τους, ενώ στις επίμονες ερωτήσεις των Ισπανών για το τι συνέβη στον Θεόδωρο αρνήθηκαν να απαντήσουν και τράπηκαν σε φυγή. Οι σύντροφοι του Θεόδωρου προσπάθησαν τις δύο επόμενες ημέρες να εντοπίσουν ίχνη του χωρίς όμως επιτυχία. Ορισμένοι τον κατηγόρησαν ότι έφυγε από κοντά τους διότι ήθελε να έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι σκόπευε να εξαγοράσει τους Ινδιάνους και να ανακαλύψει πρώτος το χρυσάφι. H αποστολή του Ναρβάεθ τελικά δεν στάθηκε τόσο άτυχη στη συνέχεια, αφού κατάφεραν το 1535 να φτάσουν στην Καλιφόρνια και τελικά επέστρεψαν στην Ισπανία το 1537, δέκα χρόνια αφότου είχαν φύγει από την πατρίδα τους.
Η επόμενη αναφορά για το Θόδωρο, βρίσκεται στο χρονικό του Κονθάλο Βαλντέζ, γραμματέα του Ισπανού κατακτητή Ντε Σότο. Όταν, λοιπόν, το 1540 ο Ντε Σότο έφτασε στο σημείο που είχε εξαφανιστεί ο Θεόδωρος το 1528 έμαθε ότι δυο χριστιανοί που βρισκόταν στην αποστολή του Ναρβάεθ έμειναν με τους Ινδιάνους, οι οποίοι άγνωστο για πιο λόγο τους σκότωσαν. Οι Ινδιάνοι που αφηγήθηκαν το τέλος του Θεόδωρου δεν γνώριζαν το πότε ακριβώς δολοφονήθηκε ο Έλληνας ναυτικός, ούτε πού βρισκόταν θαμμένος. Παρέδωσαν ωστόσο στον Ντε Σότο το εγχειρίδιο που χρησιμοποιούσε ο Έλληνας ναυτικός.
*** Έλληνες ναυτικοί πήραν μέρος και στην αποστολή του Μαγγελάνου στην Παταγονία.
Το άγαλμα του πρώτου Έλληνα μετανάστη στην Αμερική στήθηκε στην Τάμπα της Φλόριδα με πρωτοβουλία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Φλόριδας. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν με επίσημη τελετή στις 8 Ιανουαρίου 2005. “Η ιστορία των Ελλήνων στην Αμερική, αρχίζει εδώ” γράφει η επιγραφή κάτω από το άγαλμα του Θεόδωρου. Το πρώτο πρόπλασμα του Θεόδωρου ετοιμάστηκε στην Ελλάδα. Είναι ντυμένος με ενδυμασία της εποχής εκείνης.
Το άγαλμα είναι από μπρούτζο, ώστε να μην έχει αλλοιώσεις, επειδή στήθηκε κοντά στη θάλασσα. Έχει ύψος περίπου οκτώ πόδια και είναι τοποθετημένο επάνω σε βάση από γρανίτη εξωτερικά ύψους πέντε ποδιών. Φυσικά υπάρχει το όνομα “Θεόδωρος” και δίπλα η λέξη Griego, γιατί οι Ισπανοί θαλασσοπόροι και οι μετέπειτα μελετητές, έτσι τον ονόμαζαν. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο στην επέτειο της 14ης Απριλίου 1528 θα οργανώνονται από την ομοσπονδία της Φλόριδας εορταστικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στον ελληνικό πολιτισμό.
Ο ΜΑΡΤΙΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ (1540)
Αν και ο Λόνκος (αρχηγός) Κιλαπάν υποστηρίζει ότι οι Αραουκανοί, Ινδιάνοι της Χιλής, είναι απόγονοι των Λακεδαιμονίων, τα πρώτα ιστορικά στοιχεία σχετικά με την άφιξη Ελλήνων, στη φιλόξενη αυτή χώρα έχουν ως εξής: Το 1540 έφτασε στη χώρα ο πλοίαρχος Πέδρο ντε Βαλντίβια, με 150 άνδρες και μία γυναίκα, οι πρώτοι κατακτητές και εποικιστές της Χιλής. Από αυτούς τρεις δεν ήταν Ισπανοί. Ήταν ένας Πορτογάλος, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας: Ο Πέτρος Μαρτίνος, από το Χάνδακα της Κρήτης, που γεννήθηκε μεταξύ του 1511 και του 1516. Εγκαταστάθηκε στη Χιλή και έζησε μέχρι ηλικίας 90 χρόνων. Ο Πέδρο ντε Βαλντίβια του έδωσε γη και Ινδιάνους βοηθούς, και τον ονόμασε «έμπιστο» στις πόλεις Λα Ιμπέριαλ, Κονσέπσιον και Χιλλάν. Παντρεύτηκε Ισπανίδα που του έδωσε 4 γιους: τους Μιχάλη, Αλόνσο, Μαρτίνο και Αλέξανδρο, και οι τέσσερις με απογόνους. Δύο από αυτούς πήραν το αξίωμα του «έμπιστου» και οι άλλοι δύο έγιναν αξιωματικοί του ισπανικού στρατού. Μέχρι το 1565 έφτασαν στη Χιλή άλλοι 20 Έλληνες, ναυτικοί, στρατιωτικοί και τεχνίτες.
Το 1578 ο σερ Φράνσις Ντρέηκ βρήκε στο Βαλπαράϊζο της Χιλής έναν Έλληνα πιλότο, τον Ιωάννη ο οποίος τον οδήγησε μέχρι το λιμάνι της Λίμας του Περού. Στον πόλεμο του Ειρηνικού κατά της συμμαχίας Περού-Βολιβίας, τον πιο σημαντικό πόλεμο στην ιστορία της Χιλής, πέντε Έλληνες πήραν μέρος στη Ναυμαχία της Ικίκε στις 21 Μαΐου 1879: Ο Κωνσταντίνος Μικάλβης, υποναύκληρος, ο Θωμάς Βλαχόπουλος, ναύτης Α, ο Δημήτριος Γεωργίου, ναύτης Α, ο Πέτρος Σταματόπουλος, θερμαστής Α, και Στέφανος Δεσπότης, ναύτης Β. Τα ονόματά τους φαίνονται ανάγλυφα στο Ναυτικό Μουσείο του Βαλπαράϊζο.
Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων μεταναστών στη Χιλή έφτασε μεταξύ του 1890 και του 1930.
ΘΩΜΑΣ ΓΚΡΗΣΙΑΝ – Βοστόνη (1660)
Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την δραστηριότητα του Θωμά Γκρήσιαν παρά τα εξής:
Το 1660 εγκαταστάθηκε στη Βοστόνη ένα πλοίαρχος ο Θωμάς Γκρήσιαν, ο οποίος και αναφέρεται στον πρώτο επίσημο κατάλογο των κατοίκων της πόλεως. Εκτός από αυτόν και πολλοί άλλοι Έλληνες ναυτικοί ή έμποροι είχαν ταξιδέψει στην Αμερική τον 16ο ,17ο και 18ο αιώνα, όπως αποδεικνύεται από διάφορα κείμενα.
Ο ΔΑΙΜΟΝΙΟΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΗΣ – Βανκούβερ (1705)
Περισσότερο γνωστό είναι το όνομα του Κεφαλλονίτη θαλασσοπόρου και εξερευνητή Απόστολου Βαλεριάνου ή Φωκά. Ο δαιμόνιος αυτός άνδρας είχε οργανώσει πολλές εξερευνήσεις και το 1705, είχε κατορθώσει να ανακαλύψει το στενό το οποίο χωρίζει το Βανκούβερ από τη σημερινή πολιτεία της Ουάσιγκτον, και συνδέει τον Ειρηνικό Ωκεανό με τον κόλπο της Γεωργίας. Το στενό αυτό είναι γνωστό με το όνομα « Χουάν ντε Φούκα», όνομα το οποίο δόθηκε το 1725 από τη Ρωσική Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών.
Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ – Φλόριδα (1767)
Η πρώτη ομαδική αποδημία Ελλήνων στη Νέα Ήπειρο έγινε το 1767, όταν ιδρύθηκε η αποικία της Νέας Σμύρνης στη Φλόριδα, από τον Σκώτο γιατρό Τώρνμπουλ, ο οποίος είχε νυμφευθεί Ελληνίδα από τη Σμύρνη. Σ αυτό τον εποικισμό είχαν πάρει μέρος και περίπου διακόσιοι Μανιάτες, οι οποίοι όμως απογοητεύθηκαν από τη συμπεριφορά των επιστατών του γιατρού. Η αποικία της Νέας Σμύρνης διαλύθηκε το 1777.Από κει και μετά και μέχρι το 1900 οι Έλληνες πήγαιναν στην Αμερική μόνο σποραδικά κυρίως άνδρες, για οικονομικούς λόγους ή για να αποφύγουν τη στράτευση. Από το 1900 και μετά άρχισε η ομαδική μετανάστευση. Οι αμερικανικές μεταναστευτικές αρχές διαθέτουν σχετικά στοιχεία από το 1881 και μετά. Τότε μετανάστευσαν 19 άτομα. Το 1882 – 126 άτομα, το 1894 – 1358 άτομα, το 1905 – 10.515 άτομα κ.λπ.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΓΚΟ (1832)
Ο γιατρός και εξερευνητής Παναγής Ποταγός (1832-1903), από τη Βυτίνα Αρκαδίας, ήταν από τους πρώτους Έλληνες που έφτασαν στο Κογκό. Στο Κογκό κατέληξε, αφού πρώτα περιηγήθηκε ολόκληρη την Ασία, το 1871, και προχώρησε πέρα από τα σημεία που είχε εξερευνήσει ο γνωστός την εποχή εκείνη εξερευνητής Σβάϊνφουρτ. Ο Παναγής Ποταγός συνέβαλε πολύ στην ανάπτυξη των τότε πρωτόγονων φυλών της Κεντρικής Αφρικής. Μετά 15 χρόνια επέστρεψε στην Αθήνα και με δαπάνες του Εθνικού Πανεπιστημίου εξέδωσε το έργο «Περίληψις περιηγήσεων Ποταγού» που μεταφράστηκε στα Γαλλικά. Όταν ο βασιλιάς του Βελγίου Λεοπόλδος Β’ του ζήτησε να υπογράψει στο στη χρυσή βίβλο των περιηγητών εκείνος έγραψε μόνο δυο λέξεις: « Είς Έλλην».
Για να τον τιμήσει η Βελγική Κυβέρνηση έδωσε το όνομά του «λεωφόρος Ποταγού» σε κεντρική αρτηρία πόλης Πάουλις – Ισίρο του Βελγικού Κογκό.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΣΟΛΤ ΛΕΪΚ ΣΙΤΥ – ΗΠΑ (1860)
Μεταξύ του 1860 και 1930 εκατοντάδες μεταλλεία για χρυσάφι, ασήμι, χαλκό λειτουργούσαν στα κοντινά φαράγγια του Σόλτ Λέϊκ Σιτυ των ΗΠΑ. Ήταν την περίοδο εκείνη που η πόλη άρχισε σιγά -σιγά να διαμορφώνεται. Μεταξύ 1900 και 1930 ο πληθυσμός της πόλης τριπλασιάστηκε. Στις αρχές του 1900 χτίζεται και η πρώτη Ελληνική εκκλησία της Αγίας Τριάδας, σήμερα Καθεδρικός ναός που απαρτίζεται από 1000 και πλέον μέλη. Ο ελληνισμός της περιοχής γενικότερα ξεπερνά τις 7 χιλιάδες.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ (1890)
Οι πρώτοι έλληνες έφτασαν στην Βενεζουέλα το 1890 ως εργάτες γαλλικής εταιρίας για την δημιουργία σιδηροδρομικής γραμμής στα σύνορα Βενεζουέλας Βραζιλίας. Το μεγάλο όμως μεταναστευτικό κύμα άρχισε με την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου.
ΓΚΙΚΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ – Ο πρώτος μετανάστης στην Αυστραλία (1829)
Η Ελληνική Κοινότητα της Καμπέρας, με πρωτοβουλία του προέδρου της, κ. Κώστα Τσουλιά, οργάνωσε σεμνή τελετή στο νεκροταφείο του Νιμιτάμπελ, προκειμένου να τιμήσει τη μνήμη του πρώτου Έλληνα που έφθασε στην Αυστραλία. Πρόκειται για το Γκίκα Βούλγαρη, ο οποίος έφθασε στην Αυστραλία το 1829 και πέθανε το 1874, σε ηλικία 67 ετών. Ο κ. Τσουλιάς, που είχε την έμπνευση της οργάνωσης της ειδικής τελετής σε μνήμη του Βούλγαρη, ήρθε σε άμεση επαφή με απογόνους του πρωτοπόρου που διαμένουν σχεδόν σε όλες τις ανατολικές πολιτείες της Αυστραλίας, ώστε να ψαλεί τρισάγιο και να γίνουν ομιλίες, με θέμα το ρόλο των πρωτοπόρων Ελλήνων που έφθασαν στην πέμπτη ήπειρο. Ο Γκίκας, που ήταν γνωστός στους Αυστραλούς της εποχής του ως Τζίγκερ, είχε καταδικασθεί για πειρατεία στα ανοικτά της Κρήτης και καταδικάσθηκε αρχικά (μαζί με άλλους έξι πατριώτες) σε θάνατο από τους Βρετανούς και στη συνέχεια σε φυλάκιση και εξορία στην Αυστραλία.
Η Ελληνική Κοινότητα της Καμπέρας, με έξοδά της αποκατέστησε τον τάφο του Βούλγαρη, προσθέτοντας νέα μαρμάρινη ταφόπετρα, με τη φράση στην αγγλική «Σε παντοτινή μνήμη του πρωτοπόρου έποικου Γκίκα Βούλγαρη›. Επίσης δίπλα στον τάφο προστέθηκε επεξηγηματική επιγραφή που δίνει την ιστορία του πρωτοπόρου αυτού Έλληνα. Στην τελετή παρευρέθηκε ο δήμαρχος της περιοχής της Κούμα – Μονάρο, κ. Τόνυ Καλτούμ, ο ομοσπονδιακός βουλευτής της περιοχής Γκάρυ Ναίηρ, ο πρόξενος της Ελλάδας, κ. Θεόδωρος Μιχαλόπουλος και ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας κ. Κώστας Τσουλιάς. Ο κ. Τσουλιάς, στη σύντομη ομιλία του απέδωσε τιμές στη μνήμη του Βούλγαρη και χαρακτηριστικά τόνισε ότι «τιμούμε ιδιαίτερα την απόφασή του να μείνει τελικά στην Αυστραλία›. Πάνω από 40 απόγονοι του Βούλγαρη που ζουν σε διάφορα μέρη της Αυστραλίας, συμπεριλαμβανομένων και τριών γυναικών από την Κούμα, ήσαν παρόντες στην τελετή. Ο εφημέριος των Ορθοδόξων της Καμπέρας, αιδ. Γεώργιος Κάρπης, έψαλε τρισάγιο στον τάφο, ενώ ψαλμούς ανέγνωσαν και οι Αγγλικανοί. Ο κ. Τσουλιάς ανέφερε ότι επιτέλους η ταφή του Βούλγαρη γίνεται σύμφωνα με την παράδοση της ορθόδοξης εκκλησίας, αφού την εποχή που πέθανε ο Βούλγαρης δεν υπήρχαν ορθόδοξοι ιερείς. Ο πρόξενος της Ελλάδας, κ. Μιχαλόπουλος, στην ομιλία του εξέφρασε τη βαθιά του συγκίνηση και τόνισε ότι ο Γκίκας Βούλγαρης δεν αποτελεί μόνο ιστορικό σύμβολο, αλλά και σύμβολο μιας εποχής, διότι στη συνέχεια εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εποίκησαν την Αυστραλία. «Ο Βούλγαρης θα μείνει για πάντα γέφυρα μεταξύ της Ελλάδας και της Αυστραλίας›, είπε ο Έλληνας διπλωμάτης. Στην τελετή μίλησαν ακόμη ο ιστορικός Χ. Γκίλγκριστ και η απόγονος του Βούλγαρη, η Τζόαν Μπράουν. Σύμφωνα με επισταμένη έρευνα ο πρώτος Αρκάς που φέρεται να έφτασε στην Αυστραλία, είναι ο Κωνσταντίνος Γεωργίου Βαφιόπουλος. Κι αυτό έγινε το 1860.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΥΙΝΣΛΑΝΤ – Αυστραλία (1859)
Η ιστορία των Ελλήνων της Κουισλάνδης αρχίζει το 1859 και έως το 1945 την καταγράφει ο Ντένις Άρθουρ Κόνομος, ο Κυθήρειος στην καταγωγή συγγραφέας, στο βιβλίο του με τίτλο “Οι Έλληνες του Κουίνσλαντ” (The Greeks in Queensland). Δημοσιεύονται 140 σπάνιες φωτογραφίες στην οποία καταγράφεται το ιστορικό των μεταναστών Ελλήνων από τα Κύθηρα, τη Μικρά Ασία, την Ιθάκη, το Καστελόριζο, την Κύπρο, την Κρήτη, τη Ρόδο, τη Σάμο, την Πελοπόννησο, την Αθήνα, την Ήπειρο και όσους άλλους είχαν μεταναστεύσει από κάθε γωνιά της πατρίδας στην Πολιτεία της Κουηνσλάνδης, τα πρώτα χρόνια. Το βιβλίο καλύπτει πολλούς άλλους τομείς, όπως τους πρώτους Έλληνες που ξεκίνησαν τον τομέα των επιχειρήσεων “καφέ” στο Σίδνεϊ τα δύσκολα χρόνια στα τέλη του 1880 και πώς αυτά τα καταστήματα άνοιγαν κατόπιν το ένα μετά το άλλο, όχι μόνο στο Σίδνεϊ, αλλά σε ολόκληρη τη Ν.Ν.Ο., με γρήγορους ρυθμούς, όπως και στην επαρχία της Κουηνσλάνδης.
Εκατοντάδες Έλληνες δούλεψαν εργάτες στην Κουηνσλάνδη στους τομείς των επιχειρήσεων ζάχαρης, του βαμβακιού και τις ιστορίες τους διηγήθηκαν στην πρώτη ιστορική συνάντηση στο Γουέρρις Κρηκ, κοντά στην πόλη Τάμγουωρθ, το 1934, όταν γεννήθηκε η Οργάνωση ΑΧΕΠΑ. Επίσης υπάρχει λεπτομερής αναφορά Ελλήνων της Κουηνσλάνδης που έδωσαν το παρόν και πολέμησαν για τη δεύτερη πατρίδα τους στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπως και προσωπικές μαρτυρίες από τη φοβερή καταστροφή της Μικρά Ασίας που τους ανάγκασε να ξεριζωθούν από τις εστίες τους. Δεν λείπουν φυσικά και οι πρώτες Ελληνο-Αυστραλιανές εφημερίδες, τα σπάνια ντοκουμέντα για τις πρώτες Ελληνικές Κοινότητες, με πολύ σπάνιες έρευνες. Το πιο σπουδαίο μέρος του βιβλίου είναι οι 250 προσωπικές συνεντεύξεις του συγγραφέα με τους πρωτοπόρους μετανάστες, που έφθασαν στην Κουηνσλάνδη, πριν το 1946. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δεν ζουν σήμερα και οι αναμνήσεις τους από τη ζωή στην Πολιτεία της Κουηνσλάνδης την εποχή εκείνη δεν έχουν παρουσιαστεί ποτέ κατά παρελθόν.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ (1872)
Επί αυτοκράτορος Αιθιοπίας Ιωάννη του Δ (1872-1889), ο πρόξενος της Ελλάδας στο Σουέζ, Α Μητσάκης ήταν ο πρώτος επίσημος Έλληνας που πήγε στην Αιθιοπία, ως απεσταλμένος της Αγγλίας, προκειμένου να ρυθμίσει ένα σοβαρό ζήτημα που είχε προκύψει ανάμεσα στις δύο χώρες. Αργότερα, ο βασιλιάς της Ελλάδας Γεώργιος ο Α, έστειλε αντιπρόσωπό του τον ιατρό Παρίση, ο οποίος πήρε τον τίτλο του « Ρας», κι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αναζωογόνηση του πατροπαράδοτου αιθιοπικού φιλελληνισμού.
Από τους Έλληνες της Αιθιοπίας πρέπει να αναφερθούν, ο Γ. Ζερβός, ιδιαίτερος γιατρός του αυτοκράτορα, ο Α.Ε Καββαδίας, εκδότης της πρώτης Αιθιοπικής εφημερίδας « Αϊρόμπ = Γνώση». Τα νέα ανάκτορα της Αιθιοπίας έχτισε ο πατέρας του αείμνηστου βουλευτή και Δημάρχου Υμηττού Ανδρέα Λεντάκη, ο οποίος ήταν πολιτικός μηχανικός και η οικογένεια τους τότε, ζούσε στην Αιθιοπία. Τόσο πολύ είχε ευχαριστηθεί ο αυτοκράτορας από τη δουλειά του πατρός Λεντάκη που του έκανε δώρο μια μεγάλη έκταση γης. Στον καλλιτεχνικό τομέα διακρίθηκαν ο Προκοπίου και ο Γερμενής. Ο πρώτος σαν ιδιαίτερος ζωγράφος της αυτοκρατορικής οικογένειας και ο δεύτερος σαν δημιουργός πολλών τοιχογραφιών.
Πηγή

Home Επικαιρότητα Κόσμος 19 Αυγούστου 1936: Η εκτέλεση του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

19 Αυγούστου 1936: Η εκτέλεση του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Iscreta.GrΑυγ 19, 2015Κόσμος0
2



Ήταν 19 Αυγούστου του 1936 όταν ο ποιητής Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα έπεσε νεκρός από τα πυρά των στρατιωτών του Φράνκο. Δύο ημέρες πριν οι φαλαγγίτες τον συνέλαβαν στη Γρανάδα. Το πρωί της 19ης τον πυροβόλησαν στο Βιθνάρ. Έτσι έκλεισε ο σύντομος κύκλος της ζωής ενός εκ των μεγαλύτερων ποιητών του αιώνα μας.

Γεννήθηκε το 1898 στην Ανδαλουσία. Γιoς αγρότη και δασκάλας πιάνου, ποιητής, συγγραφέας και μουσικός. Εγκατέλειψε τις σπουδές του στη νομική για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική.

Το 1919, εγκαταστάθηκε στη Φοιτητική Κατοικία του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, που τότε λειτουργούσε ως ανοιχτό πανεπιστήμιο, πολιτιστικό κέντρο, της ισπανικής πρωτεύουσας. Εκεί συνάντησε τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, τον ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον Χιμένεθ. Την ίδια περίοδο συνέθεσε τα πρώτα του ποιήματα που κυκλοφόρησαν το 1921, με τίτλο Βιβλίο Ποιημάτων. Λίγο νωρίτερα, το 1918, είχε δημοσιεύσει το έργο Εντυπώσεις & Τοπία περιδιαβαίνοντας την Καστίλη.



Το 1922, συνεργάστηκε με τον συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια στο Φεστιβάλ Λαϊκής Μουσικής, στη Γρανάδα. Στις παραδόσεις της λαϊκής και τσιγγάνικης μουσικής, πίστευε πως βρίσκει τη βάση των ποιητικών και πνευματικών του ενορμήσεων. Δημιούργημα του, εκείνη την εποχή, ήταν το Ποίημα Του Κάντε Χόντο, λαϊκό τραγούδι της Ανδαλουσίας, που τραγουδιέται από τσιγγάνους με συνοδεία κιθάρας και λίγο αργότερα, το 1924, ξεκίνησε να γράφει το Ρομανθέρο Χιτάνο, έργο που ολοκλήρωσε τελικά το 1927, σύνθεση 18 ποιημάτων με σταθερή στιχουργική μορφή, έκφραση μιας από τις αρχαιότερες μορφές ισπανικής ποίησης. Την ίδια περίοδο συνέθεσε και την Ωδή στον Σαλβαντόρ Νταλί ενώ παράλληλα έγραψε το θεατρικό έργο Μαριάνα Πινέδα, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βαρκελώνη, την ίδια χρονιά, σε σκηνογραφία Νταλί, σημειώνοντας επιτυχία.



Τα έτη 1929-1930, αναζήτησε νέες πηγές έμπνευσης και ταξίδεψε στις ΗΠΑ και στην Κούβα. Οι εμπειρίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες αξιοποιήθηκαν στο ποίημα «Ένας Ποιητής Στη Νέα Υόρκη».Επέστρεψε στην Ισπανία το 1931 και συνέθεσε το Ντιβάνι της Ταμαρίτ, ενώ παράλληλα δούλεψε και πάνω σε έργα για το κουκλοθέατρο. Εκεί έδειξε ξεκάθαρα πως επέλεγε ως κύρια ενασχόλησή του, τη συγγραφή θεατρικών και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκλήρωσε τις κορυφαίες του δημιουργίες: Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα, Ματωμένος Γάμος, Γέρμα, Θρήνος για Τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας, τραγωδίες με θέμα τη κοινωνική καταπίεση κι έκδηλο το ανθρώπινο στοιχείο.

Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, οργάνωσε μία θεατρική ομάδα υπό την ονομασία La Barroca, η οποία με τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας, έδωσε παραστάσεις κλασσικών έργων σε χώρους εργατών κι αγροτικές περιοχές. Το 1936 υποδέχθηκε τον Αλμπέρτι, καθώς επέστρεψε από τη Μόσχα. Συνέταξε μια διακήρυξη συγγραφέων κατά του φασισμού κι ξεκίνησε να γράφει μια σειρά θεατρικών σκηνών με μορφή επιθεώρησης, ωστόσο τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος.

Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Λόρκα εκτελέστηκε στο Αλφακάρ, ενώ πολλοί πίστευαν ότι είχε ταφεί στην περιοχή αυτή, μαζί με άλλους εκτελεσθέντες. Πέρυσι, οι αρχές της Ανδαλουσίας διέταξαν το άνοιγμα του συγκεκριμένου τάφου, κατόπιν αιτήματος των οικογενειών των άλλων πέντε ανθρώπων που πιθανολογείτο ότι είχαν ταφεί εκεί. Από την ανασκαφή και την έρευνα που έγινε στο χώρο όμως δεν βρέθηκε τίποτα.



Το τέλος του πολέμου έφερε μαζί του και την «Συμφωνία για Λήθη», μια συμφωνία ανάμεσα στην κυβέρνηση και το στρατό, η οποία άνοιξε την πόρτα για τη Δημοκρατία με αντάλλαγμα γενική αμνηστία για το καθεστώς του Φράνκο. Πρόσφατα όμως εμφανίστηκαν ρωγμές στη συμφωνία.

Η κυβέρνηση των σοσιαλιστών, το 2007, ψήφισε το Νόμο της Ιστορικής Μνήμης, η οποία για πρώτη φορά αναγνώριζε επίσημα τα θύματα της δικτατορίας του Φράνκο. Ο νόμος επιτρέπει σε όποιον έχει αποδείξεις για ομαδικό τάφο να ζητήσει την βοήθεια του κράτους για την εκταφή και την ταυτοποίηση των λειψάνων.

Τον Οκτώβριο του 2008, έπειτα από μια δεκαετία προσπαθειών από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ισπανίας, ο δικαστής Μπαλτάσαρ Γκαρθόν διέταξε την εκταφή και αναγνώριση των θυμάτων από 19 ομαδικούς τάφους, μεταξύ των οποίων και αυτός όπου θεωρείται του Λόρκα. Ωστόσο, 73 χρόνια μετά το θάνατο του, η αντίσταση στην εκταφή της καταπιεσμένης μνήμης της χώρας παρέμενε ισχυρή. Μια εβδομάδα μετά την έκδοση της απόφασης του Γκαρθόν, ο ανώτατος εισαγγελέας της χώρας, Χαβιέρ Θαραγόθα, την αμφισβήτησε με το σκεπτικό ότι δεν ενέπιπτε στην αρμοδιότητα του Γκαρθόν η υπόθεση.

Ο δικαστής Γκαρθόν, πιθανόν φοβούμενος την περίπτωση σύμπνοιας του Ανώτατου Δικαστηρίου με τον Θαραγόθα, έστειλε την υπόθεση στα κατά τόπους δικαστήρια, επιχειρώντας έτσι να κρατήσει την υπόθεση ανοιχτή. Τελικά δόθηκε το «πράσινο φως» και η οικογένεια του Λόρκα που είχε αρχικά αντιρρήσεις, στο τέλος έδωσε τη συγκατάθεσή της και οι εργασίες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2009. Αλλά δεν βρέθηκε τίποτε που να αποδεικνύει ότι εκεί είχε ταφεί ο συγγραφέας του «Ματωμένου γάμου».



Αναδημοσίευση από Penna.gr

http://iscreta.gr

Μαραντοχώρι – Γράφει ο Σπύρος Φλογαΐτης Βιολέττα Σάντα • 16 August, 2016

http://aromalefkadas.gr


Home›ΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣ›Μαραντοχώρι – Γράφει ο Σπύρος Φλογαΐτης

Share 3


Γράφει ο Σπύρος Ι. Φλογαΐτης

Η οικογένειά μου κατάγεται από το Μαραντοχώρι. Ο πατέρας μου γεννήθηκε εκεί, όπως και ο πατέρας του και οι πρόγονοί του. Εκεί γεννήθηκαν, παντρεύτηκαν, κάνανε παιδιά και άσκησαν το επάγγελμά τους, αν και η οικογένεια είχε διαχρονικά παράλληλους δεσμούς με την πόλη της Λευκάδας. Τελικά, ο παππούς μου, Σπύρος Φλογαΐτης, πήρε την οικογένειά του και εγκαταστάθηκαν οριστικά στη Λευκάδα, κατά την δεκαετία του 1920. Αγόρασε το σπίτι που σήμερα είναι γνωστό ως φλογαϊτέϊκο, κοντά στην κεντρική πλατεία, ένα τριώροφο κτίριο του 1812, που ανήκε στην οικογένεια Γκίνη, η οποία ελάμπρυνε την λευκαδίτικη καταγωγή της στην Αθήνα και τη Νομική Σχολή, και στο οποίο λειτουργούσε εκείνη την εποχή παρθεναγωγείο.

Από τότε και μέχρι την αναχώρησή μας για την Αθήνα το 1967, το σπίτι αυτό μας ανέθρεψε. Το Μαραντοχώρι φάνταζε πολύ μακριά, οι δρόμοι δεν ήσαν καλοί και εμείς τα παιδιά δεν είχαμε αναφορές σ’αυτό. Κι’όμως είχαμε, και μάλιστα πολλές.

Ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ το Μαραντοχώρι, τις αναμνήσεις του από την παιδική του ηλικία, και αγαπούσε και όλα τα πίσω χωριά, που αποκαλούσε «τα άγια χώματα», όπου άλλωστε είχε ένα εκτεταμένο συγγένειο, με αγαπημένους ανθρώπους και καλές οικογένειες παντού στη νότια Λευκάδα. Ο προπάππος του Νικόλαος Φλογαΐτης, δάσκαλος και γλωσσομαθής, είχε αποκτήσει επτά κορίτσια, τα οποία είχε φροντίσει να παντρέψει με μερικές από τις καλλίτερες οικογένειες των χωριών της νότιας Λευκάδας. Τα ατέλειωτα λευκαδίτικα βράδια της παιδικής μας ηλικίας, το Μαραντοχώρι και το παρελθόν ξυπνούσαν μέσα στη φαντασία μας ακολουθώντας τις μοναδικές διηγήσεις του. Έτσι έγινα μαραντοχωρίτης χωρίς να ξέρω πράγματι το Μαραντοχώρι. Άλλωστε είχα καθήκον, γιατί η οικογένειά μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του, όχι μόνο για το απώτερο παρελθόν, αλλά και γιατί ο παππούς μου είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Κοινότητας και συνέδεσε το όνομά του με την κατασκευή του δρόμου που ενώνει το χωριό με την Παναγία στο Φάο και την δημιουργία του Σχολείου, σε δικό του οικόπεδο που παραχώρησε στην Κοινότητα.

Ο πύργος στο Μαραντοχώρι (ονομάζεται Μπρούζι ή σπίτι του τούρκου πασά, η σπίτι των Φλογαϊτών) όπως εικονίζεται σε επιπεδογραφία των μέσων του 18ου αιώνα

Το Μαραντοχώρι είναι μοναδικής σημασίας για την ιστορία του νησιού μας. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, εκεί είχε το οχυρό του σπίτι ο Τούρκος πασάς της Λευκάδας Χατζή Αλή και ήλεγχε το πέρασμα στα εύφορα εδάφη του κάμπου του Μπισά, του κάμπου του Μαραντοχωριού και του κάμπου της Βασιλικής. Οι Βενετοί που ήλθαν στη Λευκάδα το 1684 έδωσαν το κομάτι της περιουσίας του τούρκου πασά που είχε στους δυο κάμπους του Μαραντοχωριού, στην οικογένεια του ευγενούς Μπιτσιλή, ανθρώπους από το Δυράχειο που ήταν στην υπηρεσία τους και συγχρόνως εκπροσωπούσαν τη Ρωσία στην δυτική Ελλάδα και τα Επτάνησα. Οι Μπιτσιλήδες συγγένεψαν με τον ευγενή Ροδόσταμο, σημαντική οικογένεια της Κέρκυρας που κατοικούσαν στο προάστιο της Κέρκυρας Άφρα. Η περιουσία πέρασε δι’επιγαμίας στην οικογένεια του ευγενούς Νίνα, επίσης από το Δυράχειο και στην υπηρεσία των Βενετών, της οποίας ο τελευταίος απόγονος κόντε Άντζολο Νίνα παντρεύθηκε την αδελφή του Σπύρου Φλογαΐτη, συμβολαιογράφου.

Λεπτομέρεια επιπεδογραφίας του 18ου αιώνα, στην οποία εικονίζεται τμήμα της ακίνητης περιουσίας του παπά Ζαφείρη Φλογαΐτη στο Μαραντοχώρι

Το 1810 ο κόντε Άντζολο Νίνα πέθανε άκληρος και άφησε με διαθήκη την τεράστια κτηματική του περιουσία στον αδελφό της γυναίκας του Σπύρο Φλογαΐτη. Εννέα χρόνια αργότερα, το 1819, ο Σπύρος Φλογαΐτης μαζύ με τον φίλο του και αργότερα συμπέθερό του Ανδρέα Σκληρό, παίρνουν τα όπλα και πρωτοστατούν στην ηγεσία της εξέγερσης της εξοχής Λευκάδας κατά των Άγγλων. Το σπίτι του Τούρκου είχε γίνει πλέον σπίτι της Εξέγερσης. Ακολούθησε η καταδίκη σε θάνατο, η δήμευση της περιουσίας, ο διωγμός, η καταφυγή στην Στερεά Ελλάδα και η συμμετοχή στον Αγώνα της εθνικής παλιγγενεσίας, και τέλος η αποκατάσταση. Η περιουσία τελικώς διεσώθη, όπως επέζησαν και τα αγαπημένα τοπωνύμια, Μέλισσα, Αγραπιδάκια, Αρμάκια, κλπ., εύφορης γης, ευλογημένης κυριολεκτικά από το Θεό.

Νικόλαος Φλογαίτης του Θεοδώρου, φιλικός και νομικός (Οδησσός 1799 – Χαλκίδα 1867)

Ο Σπύρος Φλογαΐτης ήταν γιος του συμβολαιογράφου Δημήτρη Φλογαΐτη, που είχε αδελφό τον Θεόδωρο. Ο πατέρας τους, παπά Ζαφείρης Φλογαΐτης, πήρε την οικογένειά του στην Κέρκυρα και ιερουργούσε για δέκα χρόνια, στη δεκαετία του 1760 στον ιερό ναό της Παναγίας της Λαμποβίτισας του ευγενούς Ροδόσταμου που είχε συγγενέψει με τους Μπιτσιλήδες. Εκεί τα παιδιά του σπούδασαν στο σχολείο του ιερομόναχου Καββαδία, ενός σημαντικού Λευκαδίτη και ανθρώπου των γραμμάτων, ενώ η οικογένεια φαίνεται ότι τότε συνδέθηκε με τους Καποδίστρια που είχαν το εξοχικό τους σπίτι λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα.

Ο Θεόδωρος έφυγε για τη Ρωσία όπου έγινε επιτυχημένος έμπορος, εμπορομεσίτης και συμβολαιογράφος, όταν δε η Αικατερίνη η Μεγάλη δημιούργησε την Οδησσό το 1794, εκλέχθηκε στις πρώτες δημοτικές εκλογές, το 1796, Δήμαρχος της Οδησσού. Χαρακτηρίσθηκε για την φιλοπατρία και την φιλευσπλαχνία του, έλαβε μέρος σε όλες τις αγαθοεργές και πατριωτικές πρωτοβουλίες των Ελλήνων, έφερε πολλούς Λευκαδίτες στην Οδησσό και υποθήκευσε την περιουσία του ώστε η ελληνική κοινότητα να πάρει τραπεζικό δάνειο για να χτίσει τον καθεδρικό ναό της Οδησσού, την Αγία Τριάδα. Σήμερα μαρτυρεί γι’ αυτόν ειδική πλάκα αναρτημένη επί του οικοδομήματος όπου κάποτε ήταν το σπίτι του.

Αυτά και πολλά άλλα αποτελούσαν τις ιστορίες της οικογένειας που ο πατέρας μου, δίπλα στο μαγκάλι του χειμώνα δεν σταματούσε να διηγείται, στάζοντας στην ψυχή μας την γλυκιά αγάπη για το Μαραντοχώρι που θα έπρεπε να μην ξεχάσουμε γιατί άλλωστε προσδιόριζε την ταυτότητά μας.

Βέβαια, κεντρικό πρόσωπο στο αφήγημα ήταν ο παππούς μου, Σπύρος Φλογαΐτης. Γεννήθηκε κοιλάρφανος το 1871 και για το λόγο αυτό πήρε το όνομα του πατέρα του, Σπύρου, που πέθανε στην επιδημία της ευλογιάς, ενώ ένα χρόνο μετά πέθανε και η μητέρα του Ελένη. Πεντάρφανος είχε την τύχη να τον φροντίσει ο αδελφός της μάνας του, ο Κωσταντής Σκληρός γνωστός ως Ράλλης ή Αναγνώστης. Ο Ράλλης ήταν άρχοντας με μεγάλη περιουσία και καλοσύνη, αλλά η ζωή δεν του ικανοποίησε το όνειρο να αποκτήσει αγόρι. Έκανε τρία κορίτσια, η μια παντρεύτηκε Σκληρό Γαρδέλη (ο δημοτικός Σύμβουλος Φίλιππος Σκληρός είναι από αυτή τη γραμμή), η άλλη Γαβρίλη (ο πρώην δημοτικός Σύμβουλος Μήτσος Γαβρίλης είναι από αυτή τη γραμμή) και η τρίτη Σκληρό Πεντελαίο (ο Νίκος Σκληρός, που ήταν γεωπόνος και συγγραφέας, αλλά και ο Παναγιώτης Σκληρός, πρώην Δήμαρχος, είναι από αυτή τη γραμμή), σόγια καλά και ισχυρά που μαρτυρούν ακόμα και σήμερα στο χωριό, για την αξία του Κωσταντή Ράλλη.

Ο παππούς μου είχε και μιαν εξαδέλφη, την Αντζουλέτα Φλογαΐτη, κόρη του Πέτρου, αδελφού του Σπύρου, που πέθανε κι αυτός στην επιδημία της ευλογιάς. Τα δυο παιδιά μεγάλωσαν αγαπημένα, και όπως διηγιόταν μέχρι το θάνατό τους, μοιράζονταν το ίδιο κρεβάτι μέχρι που μεγάλωσαν, τόση αγνή αγάπη είχαν μεταξύ τους. Τον παππού μου δεν τον γνώρισα αφού πέθανε νωρίς, η ζωή όμως μου επέτρεψε να γνωρίσω στα βαθειά γεράματά της την Αντζουλέτα, που όταν ήμουν παιδί με αγκάλιασε αναλυόμενη σε λυγμούς, από την αγάπη της για τον παππού μου. Εγγόνια της είναι ο Κώστας και ο Πέτρος Πολίτης, Ξύδης, από την Βασιλική, που έμαθαν από την γιαγιά τους να αγαπούν το φλογαϊτέικο όσο κι εκείνη.

Θεόδωρος Ν. Φλογαΐτης, νομικός (Ναύπλιο 1840 – Αθήνα 1905)

Ο παππούς μου λέγεται ότι ήταν πανέξυπνος. Διηγούνται ακόμη στο χωριό ότι έλεγαν τότε πως έπρεπε να τον έχουν να γκαστρώνει γυναίκες για να βγαίνουν έξυπνα παιδιά, όμως, πεντάρφανος όπως μεγάλωσε, δεν έμαθε γράμματα, και το έφερε πολύ βαριά. Οι παλιοί ακόμα σήμερα διηγούνται πως όταν εκλέχθηκε Πρόεδρος της Κοινότητας Μαραντοχωρίου και έπρεπε να υπογράψει το πρακτικό εκλογής, για να μην ντροπιαστεί ως αγράμματος, προφασίσθηκε πως γεννούσε η γυναίκα του και πήγε ολονυκτίως στο δάσκαλο και του ζήτησε να τον μάθει να υπογράφει, και το πρωί επέστρεψε και υπέγραψε αξιοπρεπώς όπως ήθελε.

Τα χρόνια εκείνα, στο γύρισμα του αιώνα, ανέβαινε στην Αθήνα όπου κατέλυε στο σπίτι της εξαδέλφης του Βασιλικής Σκληρού που ζούσε στο παλαιό Φάληρο, της οποίας μάλιστα ο σύζυγος, αξιωματικός του στρατού και συγγραφέας, είχε πάρει ως δεύτερο όνομα το επίθετο Φλογαΐτης. Εκεί όμως κατέλυε και ο Θεόδωρος Ν. Φλογαΐτης, ο εξάδελφός του, όταν κατέβαινε από την Εύβοια όπου ζούσε, στην Αθήνα. Ο σπουδαίος εκείνος άνδρας, που δεν είχε παντρευτεί και πέθανε άκληρος, του ενέσταξε στην ψυχή το όνειρο να σπουδάσει τα παιδιά του νομικά.

Σήμερα, η οικογενειακή κτητορική εκκλησία Άγιος Αθανάσιος στον κάμπο του Μπισά και η συναδελφική εκκλησία Υπεραγία Θεοτόκος στο Σπιλίδι που βρίσκεται στην κορυφή του παλαιού οικισμού, εκεί που ιερουργούσαν οι Φλογαΐτες μέχρι και τον παπά Ζαφείρη που πέθανε το 1784 και φιλοξενεί στο κοιμητήριό της την οικογένειά μας της εποχής εκείνης, μαζύ με το κηρυγμένο από το Υπουργείο Πολιτισμού αρχαιολογικό μνημείο με τίτλο «το Μπούρζι, σπίτι του Τούρκου, σπίτι των Φλογαϊτών» που δεσπόζει στο κέντρο του παλαιού χωριού, μαρτυρούν για ένα πέρασμα ανθρώπων που υπηρέτησαν την κοινωνία διαχρονικά.Αριστερά ο Άγιος Αθανάσιος και δεξιά η εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου

Μέρος του μαραντοχωρίτικου αφηγήματος είναι βέβαια και η Αμμούσω. Ο πατέρας μου της επεφύλασσε πάντοτε ιδιαίτερη θέση στις διηγήσεις του, και όταν μεγαλώσαμε δεν μπορούσαμε παρά να την επισκεφθούμε. Γραφική, όμορφη και ανέγγιχτη από τον τουρισμό στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ΄70, φιλοξένησε στιγμές της νιότης μας απρόσμενες, γιατί όταν ήμαστε μικροί μάλλον λοιδορούσαμε τον πατέρα μας για τις διηγήσεις του παρά τον ακούγαμε.

Όμως, η Αμμούσω μόνο άμμο δεν είχε. Η υπερεξόρυξη άμμου από τους κατοίκους της περιοχής για τις οικοδομικές τους ανάγκες της είχε αφήσει μόνο πέτρες. Τα παιδιά μου, γεμάτα με τη σειρά τους από αγάπη για το Μαραντοχώρι, βαφτίστηκαν και αυτά στα νερά της Αμμούσως από τα πρώτα παιδικά τους βήματα, και περιπαικτικά την αποκάλεσαν Πετρούσω!Ο πύργος του Μαραντοχωρίου, όπως είναι σήμερα

Μια Τετάρτη βράδυ προς το τέλος του Αυγούστου του 2007 έπαιρνα ένα ταξί για να πάω εγκαίρως στην Αθήνα, όπου θα ορκιζόμουν Υπουργός Εσωτερικών την Παρασκευή. Εκείνη τη μέρα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κύριος Κάρολος Παπούλιας, που έκανε τις διακοπές του στην Αμμούσω, ήλθε με ελικόπτερο επειγόντως στο Προεδρικό Μέγαρο και έτσι ένας Λευκαδίτης και ένας φίλος της Λευκάδας συναντηθήκαμε στην ιδιότυπη αυτή τελετή. Στο περιθώριο της ορκωμοσίας του λέω, μακριά βέβαια από αδιάκριτα αυτιά, «Κύριε Πρόεδρε, ήλθαμε από το ίδιο μέρος για την ορκωμοσία, θα μπορούσαμε να την κάνουμε στον τόπο της κοινής μας αναφοράς, την Αμμούσω». Γέλασε εκπλησσόμενος και έτσι συζητήσαμε την μαραντοχωρίτικη αναφορά μου. Οι δημοσιογράφοι έγραφαν την άλλη μέρα ότι κάτι συζητούσαμε που μας έκανε να γελάμε, αλλά δεν ήξεραν τι θα μπορούσε να είναι. Ο Πρόεδρος, την Πετρούσσω των παιδιών μου όμως δεν την ξέχασε ποτέ, και, κάθε φορά που διασταυρώνονται έκτοτε οι δρόμοι μας, μόνο για την Πετρούσω με ρωτάει.

Κάθε χρόνο, μαζευόμαστε οι παλιοί συγγενείς στο Μαραντοχώρι, για να δεηθούμε στις εκκλησίες του Αγίου Αθανασίου και της Παναγίας για κείνους που μας έκαναν να αγαπάμε το χωριό και το συγγένειο και που άφησαν βαριά την παρακαταθήκη της προσφοράς στις ψυχές μας, αλλά και για να ζήσουν τα παιδιά μας ένα τόπο και μιαν ιστορία που οφείλουν με τη σειρά τους να μην ξεχάσουν αλλά και να υπηρετήσουν.

Αθήνα, 4 Μαΐου 2016

Σπύρος Ι. Φλογαΐτης



Σημείωση: 1) Οι φωτογραφίες προέρχονται από την ανακοίνωση με θέμα «Η οικογένεια Φλογαΐτη στη Λευκάδα του 18ου και 19ου αιώνα» που παρουσίασε η κυρία Χριστίνα Ε. Παπακώστα, ιστορικός, στη Λευκάδα στα πλαίσια των εργασιών του επιστημονικού συνεδρίου που διοργάνωσε το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Λευκάδας με τίτλο «Κοινωνική διάρθρωση και πολιτιστικά ρεύματα στη Λευκάδα: διαχρονική θεώρηση» το Δεκέμβριο του 2013. Τα πρωτότυπα των εγγράφων και η επιπεδογραφία απόκεινται στα ΓΑΚ – Αρχεία Νομού Λευκάδας
2) Ευχαριστώ θερμά την Χρυσούλα Σκλαβενίτη για την παραχώρηση των φωτογραφιών των δυο εκκλησιών.

ΣΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ Εγκεφαλικά νεκρή έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι

Μια εγκεφαλικά νεκρή γυναίκα, η οποία κρατήθηκε με μηχανήματα στη ζωή επί 55 ημέρες, έφερε στον κόσμο ένα πρόωρο βρέφος η κατάσταση του οποίου «δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα σοβαρές επιπλοκές», όπως έγινε γνωστό σήμερα από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Βρότσλαβ, στην Πολωνία.

«Το αγόρι γεννήθηκε στις αρχές του έτους, κατά την 26η εβδομάδα της κύησης. Ζύγιζε 1.000 γραμμάρια. Μετά από τρεις μήνες, η κατάσταση της υγείας του αντιστοιχεί με εκείνη ενός πολύ πρόωρου μωρού, χωρίς επιπλοκές. Μόλις πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο» δήλωσε η Μπάρμπαρα Κρόλακ Όλεϊνικ, η επικεφαλής του τμήματος νεογνολογίας.

«Είναι πολύ σπάνιο να συνεχιστεί μια εγκυμοσύνη 17-18 εβδομάδων για τόσο μεγάλο διάστημα», υπογράμμισε.


Η μητέρα του παιδιού, ηλικίας 41 ετών, έπασχε από όγκο στον εγκέφαλο. Όταν μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο αυτό οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρή. Όλη η οικογένειά της όμως εξέφρασε την επιθυμία να σωθεί το βρέφος που κυοφορούσε, είπε η Κρόλακ-Όλεϊνικ.

«Ήταν μια μακρά μάχη 55 ημερών. Εμείς οι νεογνολόγοι ελπίζαμε να μεγάλωνε ο μικρός όσο το δυνατόν περισσότερο όμως μια μέρα διαπιστώσαμε ότι κινδύνευε πραγματικά η ζωή του και επιλέξαμε να τον φέρουμε στη ζωή» με καισαρική, εξήγησε.

Μετά από τρεις μήνες στη μονάδα εντατικής θεραπείας, το αγοράκι ζυγίζει πλέον τρία κιλά, αναπνέει μόνο του και τρώει κανονικά με το μπιμπερό. Στο εξής «θα πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή και να περιμένουμε για να δούμε πώς θα εξελιχθεί», κατέληξε η γιατρός.



Πηγή: Εγκεφαλικά νεκρή έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι | iefimerida.grhttp:

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΑΚΗΝ

Προικοσύμφωνο του 1671: Η νύφη παίρνει προίκα δύο μισοφόρια ολόγερα και μπουγαδιασμένα, 1,5 ζευγάρι κάλτσες...Προικοσύμφωνο του 1671: Η νύφη παίρνει προίκα δύο μισοφόρια ολόγερα και μπουγαδι
ΕΛΛΑΔΑ
31|05|2013 17:55

-A+A


Mπορεί το προικοσύμφωνο σήμερα να είναι μια άγνωστη λέξη, ή... σχεδόν άγνωστη, αφού δεν είναι λίγοι και αυτοί με μεγάλη περιουσιακή κατάσταση που προκειμένου να έχουν το... κεφάλι τους ήσυχο καταφεύγουν στην υπογραφή προγαμιαίου συμβολαίου, ωστόσο στο παρελθόν δεν γινόταν γάμος αν προηγουμένως δεν είχε συμφωνηθεί ανάμεσα στις δύο οικογένειες τι δίνει ο ένας και τι παίρνει ο άλλος.

Το k-mag.gr δημοσιεύει ένα προικοσύμφωνο που υπεγράφη το 1671 στη Σύρο λίγο πριν από το γάμο της Κατής και του Μανωλάκη. Αφού ο πατέρας της νύφης δηλώνει ρητά ότι «δίνει» την κόρη του Κατή στον Μανωλάκη και αφού πρώτα σημειώνει ότι καταρχάς δίνει στο ζευγάρι την αγάπη του και την ευχή του να ευτυχήσουν, περιγράφει αναλυτικά την προίκα της κόρης του: Ρούχα, ζώα, φαγητά και μια καμαρούλα.

Το προικοσύμφωνο που ανασύρθηκε από τα αρχεία της Νομαρχίας Κυκλάδων έχει ως εξής:

«Εν έτι 1671 μηνί Ιανουαρίω ημέρα δεκάτη εν Σύρω,

Eν ονόματι της Αγίας Τριάδος και της Κοκκίνης προστάτιδος της νήσου Σύρου Προκοσύμφωνον της πρώτης μας κόρης και της θυγατρός του Κωστάκη και της Σμαράγδας και της μακαρίτισσας της γυναικός μου Πιπινίτσας ήτις θα πάρη νόμιμον σύζυγον τον Ντεμογιαννάκη του Κωνσταντάκη της Πιπινίτσας Πηνελόπης Βαρβαρίτσας.

Και εγώ και η μακαρίτισσα η γυναίκα μου Πιπινίτσα δίδομεν την συγκατάθεσίν μας εις το να πάρη η κόρη μας Κατή, νόμιμον σύζυγον και να τον έχη να τον νέμεται μέρα νύκτα, τον Ντεμογιαννάκη Μανωλάκην του Κωνσταντάκη και της Πιπινίτσας Πηνελόπης Βαρβαρίτσας.

Εν πρώτοις δίδομεν από τα φύλλα της καρδιάς μας την ευχήν να τρισευτυχήσουν και να πολυχρονίσουν.

Δεύτερον δε τέσσαρα εικονίσματα το πρώτον ευς ξύλον δυνατόν και χονδρόν δύο δάκτυλα και τα άλλας εις αχιβάδα.

Τρία υποκάμισα τα δύο μικρά και το ένα μεγάλο, δύο μικρά αποκατινά (εσώβρακα) παστρικά, ατρύπητα και ολόγερα.

Δύο μισοφόρια ολόγερα και μπουγαδιασμένα.

Ενάμισυ ζευγάρι κάλτσες εως ότου να γίνη ο γάμος έχη καιρόν να πλέξη και την άλλη για να γίνουν δύο ζευγάρια.

Ενα φουστάνι από τσίτι ριγωτό, άλλο ένα από σακονέτα της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου.

Ενα μανδύλι του λαγιού και δύο μανδοσαλάμια

Μια φασκιά για τα καλορίζικα

Δύο ζεύγη παπούτσια το ένα μπαλωμένο

Σαράντα πήχες βρακοζώνα και μετά τον θάνατο του παπού μας άλλη τόση.

Του γαμβρού μια σκούφια να την φορή βραδιά παρά βραδιά δια να μη του τρυπήση γρήγορα.

Δύο τσουκάλια κάστρινα της καραίτισσας της γιαγιάς μου

Δύο φλιτζάνια του καφέ χωματίνια.

Το αμελέτητο με δύο χέρια νεροπαστρικό και άπιαστο

Τρεις βελόνες της κάλτσας.

Ενα ζάρφι χωματένιο

Ενα στρώμα μπαλωμένο της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου από φύλλα καλαμόφυλλα.

Ενα λύχνο χωματένιο και άλλον έναν από ντενεκέ

Ενα κλειδί

Μια ψυράγγα (χωράφι) ίθα με μιά παλέστρα του γαϊδάρου

Τρία ρεάλια, πέντε παράδες και επτά άσπρα.

Κοντά με όλα αυτά που τους κάμαμεν τους νοικοκυραίους της Σύρου την μίαν κάμαραν του σπιτικού που καθούμαστε και άμα πεθάνω εγώ και ο παππούς της Κατής όλο το σπίτι.

Ακόμη δε και αυτά δύο κότες ένα πετεινό, είκοσι αυγά, ένα κόσκινο, μία μπιρμπιτσέλια σπητίσια μακαρόνια, και αν προφθάσουμεν θα κάνουμε άλλα τόσα.

Δέκα οκάδες ελιές και πέντε οκάδες χαμάδα, 2 βάζα κάπαρι, δύο ντουζίνες χήνους, σαράντα κοπόνια κρομμύδια όλα αυτά να τα κάμουν θάλασσα να τρών και να πίνουν όλο το οκταήμερο γαμβρός και νύμφη και όλο το συμπεθεριό και οι ποιό κοντά γειτόνοι.

Εις τον γαμβρόν, την Κατή με τα ούλα της.

Ο πενθερός

Κωνσταντάκης της Σμαράγδας

Εν Σύρω τη 10 Ιανουαρίου 1671».



Πηγή: Προικοσύμφωνο του 1671: Η νύφη παίρνει προίκα δύο μισοφόρια ολόγερα και μπουγαδιασμένα, 1,5 ζευγάρι κάλτσες... | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/news/

Ταξίδι στο χρόνο: «Σελίδες ημερολογίου»
Βιολέττα Σάντα • 24 July, 2016
Share 3


Και είναι και αυτά τα ορεινά χωριά της Λευκάδας… στολίδια σκόρπια σε πλαγιές και κορυφές βουνών και λόφων, φωνές από το παρελθόν, ζωντανές και επίμονες… Όλοι τις ακούμε… όσοι είναι περιπατητές και λάτρεις της φύσεις, όσοι είναι ταξιδιώτες και αναζητητές της ζωής που πέρασε, κυρίως όμως τις ακούνε όσοι τα θυμούνται ζωντανά, όσοι τα αντικρίζουν να ορθώνονται αντίκρυ στη θνησιγενή φθορά του χρόνου, ενώ στα σοκάκια τους, στα πορτόνια και στις αυλές, θυμούνται καλοσυνάτα και κουρασμένα πρόσωπα, που δεν υπάρχουν πια.

Ένα από αυτά και ο Δρυμώνας. Ορεινό χωριό, εξαιρετικής ομορφιάς, θερινός προορισμός, που σήμερα αριθμεί μόνιμους κατοίκους που μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών. Ο Δρυμώνας που ερήμωσε σταδιακά και αργά, λόγω της μετανάστευσης για της αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η αγάπη και η νοσταλγία περισσεύει γι’ αυτό το χωριό, απ’ όλους όσους το ζήσαμε ζωντανό και το εγκαταλείψαμε.



Οι τελευταίοι υπερήλικες, που βίωσαν την ερήμωση και τη μοναξιά, ξυπνούν με την πένα τους την αγωνία του τέλους. Το 1980 ιδρύεται ο σύλλογος απανταχού Δρυμωνιωτών από την ξενιτεμένη νεολαία του τόπου και αρχίζει η έκδοση της εφημερίδας «Δρυμώνας». Και εκεί – τι θαύμα(!) – πέρα από τους «γραμματιζούμενους» ξενιτεμένους του χωριού, που είναι πολλοί και με ξεχωριστό βάρος ο καθένας, αρχίζουν να αρθρογραφούν οι ηλικιωμένοι μόνιμοι κάτοικοι.

Και σκύβεις το κεφάλι με σεβασμό μπροστά σε αυτή την πένα, που τα χέρια που την κινούσαν δεν υπάρχουν πια. Ήταν αγράμματοι ξωμάχοι, κουρασμένοι βιοπαλαιστές, που δεν τους λύγισε η σκληρή δουλειά και η μοναξιά, αλλά ζωγράφισαν την αγωνία τους για το μέλλον του χωριού τους και την λύπη τους για την εγκατάλειψη του τόπου τους σε μια κόλλα χαρτί… και το ταχυδρόμησαν στο «σύλλογο», και αποτυπώθηκε στην εφημερίδα και έμεινε για πάντα…

Διαβάζοντας κανείς τα παλιά εκείνα φύλλα, εντυπωσιάζεται για το βάθος της ψυχής, αλλά και για την ευαισθησία και τον τρόπο έκφρασης των αγράμματων αυτών ανθρώπων…. ποιήματα, πεζά, αναμνήσεις ζωής, αστεία… όλα έχουν την θέση τους εκεί.



Έτσι, λοιπόν, ξεφυλλίζοντας, βρήκα στο φύλλο 6-20, του 1994, το απόσπασμα ημερολογίου μιας Δρυμωνιώτισσας, της θεια-Μαρίας, απόφοιτης δευτέρας Δημοτικού. Το κείμενο γράφτηκε τον τελευταίο χρόνο της ζωής της, από το θάνατο του άντρα της, μέχρι το δικό της τέλος. Είναι εκπληκτικό με πόση δύναμη περιγράφει την ψυχική της κατάσταση, τον πόνο της απώλειας, την αγάπη της, την πίστη στον επί 55 χρόνια σύντροφό της στη ζωή, την μοναξιά που ακολουθεί, την ανημπόρεια, το κρύο των ορεινών χωριών μας, και τέλος τη λαχτάρα της να πάει να τον συναντήσει. Το κείμενο δόθηκε προς δημοσίευση από κάποιον συγγενή και υπογράφεται με τα αρχικά Β.Β. Είναι τα τελευταία λόγια ενός ημερολογίου, που η αγράμματη Λευκαδίτισσα αγρότισσα και μοδίστρα παραδοσιακών φορεσιών, κρατούσε πολλά χρόνια.




«21 του Δεκέμβρη,
έρημη μέρα, αρρώστησε ο Αποστόλης, ήρθε ο έρημος ο Χάρος σε 8 μέρες και στις 29 πέθανε και στις 30 τον αποχαιρέτησα. Με άφησε έρημη και δεν μου είπε τίποτα, ερήμωσε το σπίτι μου, έκλεισε η αυλή μου, ποιόνε θα βλέπω τώρα; Βλέπω τα έργα του και τις δουλεψές του που τα απαράτησε και είναι στον Ταξιάρχη, εμένα με άφησε μόνη μου, πως να τον ξεχάσω; Ήρθαν όλα μου τα παιδιά, παιδευτήκανε, ξοδευτήκανε, κρυώσανε, τις 8 Γενάρη έφυγαν.

7 Φλεβάρη κάναμε τις 40, ήρθαν όλοι και την Τρίτη έφυγαν. με πίεσαν τα παιδιά μου να με πάρουν μαζί τους μα εγώ αρνήθηκα, γιατί ήθελα να είμαι κοντά του. Με έπιασε γρίπη και έχω δέκα μέρες που παιδεύομαι και έριξε και χιόνι τις 17 του Φλεβάρη και εξακολουθεί κρύο πολύ και κάθομαι μόνη μου. Μαύρες μέρες, αλλά τι να κάμω αφού τα είχε η μοίρα μου να χαίρομαι τη μοναξιά μου. Μαύρος χρόνος για μένα ο έρημος,

28 ο Φλεβάρης. Είναι Αποκρές για τον κόσμο, για μένα δεν είναι τίποτα. Σήμερα κλείνουν δύο μήνες από κάτω από το χώμα και τι να σκέπτομαι. Μοναχή μου, έχω γρίπη 15 μέρες, χιόνια, κρύο, το τηλέφωνο χαλασμένο, δεν μπορώ να επικοινωνήσω με τα παιδιά μου να μου περάσει λίγο ο καημός, αλλά τι να κάμω, υπομονή, ένα παρακαλώ το θεό να κλείσω και εγώ τα μάτια μου , να πάω κοντά του.

Πρώτη Μάρτη 93 σήμερα, είναι Καθαρή Δευτέρα, ο καιρός είναι ο ίδιος, κρύο, αέρα, βροχή, είναι 12 η ώρα, εγώ τώρα σηκώθηκα, δεν μπορώ , έχω γρίπη είκοσι μέρες, άναψα τη σόμπα και κάθομαι μόνη μου, το τηλέφωνο χαλασμένο, αλλά παρακαλώ το Μεγαλοδύναμο Θεό νάναι καλά τα παιδιά μου και όλος ο κόσμος να περάσουν καλή εβδομάδα όλη τη Σαρακοστή. Το Πάσχα ήταν μέτριο από καιρό, αλλά για μένα ήταν φαρμάκι.

Τη Μεγάλη Τετάρτη ήρταν τα παιδιά μου, νάχουν χρόνια πολλά νάρχονται, αλλά εγώ, αν με αγαπάει ο Θεός, του χρόνου να μην είμαι, δεν αντέχω άλλο χειμώνα, όπως θέλει ο Θεός.

Πρώτη Δεκέμβρη, έρημος μήνας που είναι για μένα. Άνθρωπος δεν υπάρχει, η Μαρία (γειτόνισσα) πάει για ελιές.

22 Δεκέμβρη ήρθαν τα παιδιά, κάναμε το μνημόσυνο, 28 έφυγαν, έμεινα πάλι μόνη μου, η στενοχώρια μου δεν λέγεται, αλλά τι να κάμω, ο Θεός μου δίνει υπομονή, όπως σε όλο τον κόσμο, εμένα περισσότερο γιατί είμαι γριά και έρημη.

31 Δεκέμβρη καλή μέρα, έφυγε το 93 που ήταν πικρό φαρμάκι για μένα. Το 94 να περάσει καλά για όλο τον κόσμο και για τα παιδιά μου.

Σήμερα είναι των Φωτόνε, Αγία Μέρα, όπως την ήξερα από όταν ήμουν μικρή που μας τα ΄λεγε ο πατέρας μου, αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα γιατί είμαι στενοχωρημένη από πολλά, περισσότερο στενοχωρούμαι από τη μοναξιά. Τον Άγγελο είδα το πρωί που μου έφερε τον Αγιασμό. Κανένας άλλος και είμαι και αδιάθετη. Δεν είμαι καλά, δεν έχω δύναμη καθόλου, δεν μπορώ να φάγω τίποτα, κάθομαι και με παίρνει ο ύπνος, διαβάζω και δεν βλέπω και τα παρατάω, τι να κάμω;

13 ο μήνας σήμερα, είμαι στην ίδια κατάσταση, μεγάλη αδυναμία, αλλά τι να κάμω; γυρίζω και δεν αισθάνομαι καλά, δεν μπορώ να φάω τίποτα. Πέθανε ο Θωμάς ο Β. τώρα τον φέρανε στον Ταξιάρχη, βλέπω αυτοκίνητα. Πέθανε εκτάκτως ο Καλότυχος. Αυτός είναι θάνατος.»

Μία βδομάδα μετά τις τελευταίες της αράδες, πραγματοποιήθηκε η ευχή της και έφυγε να βρεί αυτόν που την εγκατέλειψε, αυτόν που λαχταρούσε.

«Π.Κ. ταξιδευτής»

http://aromalefkadas.gr/

Πώς θα είναι η είσοδος της Λευκάδας αν υλοποιηθεί το νέο σχέδιο που προωθείται-Πλεονεκτήματα και μειονέκτημα της πρότασης

http://lefkadanews.com/lefkanews-ar

Ερωτήσεις σχετικές με την ακύρωση του διαγωνισμού για την υποθαλάσσια ζεύξη Λευκάδας - Αιτωλοακαρνανίας, απεύθυναν ο βουλευτής Λευκάδας Θ. Καββαδάς και η δημοτική σύμβουλος Έυα Κατωπόδη προς τον Δήμαρχο  Λευκάδας Κ. Δρακονταειδή στην αρχή της προχθεσινής Συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου, που ξεκίνησε με τις ευχές του Προέδρου του Γ.  Γιωργάκη προς τον Σπύρο Μαργέλη για ταχεία ανάρρωσή του. Στην τοποθέτησή του με την ιδιότητα του δημοτικού συμβούλου ο βουλευτής  Λευκάδας Θ. Καββαδάς, διερωτήθηκε, τι σχέση μπορεί να έχει η ακύρωση της μελέτης της ζεύξης, με τον πρόσφατο σεισμό, που η επέλαση του  συντέλεσε, όπως γράφει η ανακοίνωση του Υπουργείου Υποδομών, στον εκ νέου σχεδιασμό των απαιτούμενων έργων υποδομής στη Λευκάδα, όταν η υποθαλάσσια θα γινόταν με διεθνή διαγωνισμό, ενώ τα σχετικά έργα με τους σεισμούς, θα χρηματοδοτηθούν από το ταμείο προγράμματος  Δημοσίων Επενδύσεων. Η πρόταση του Θανάση Καββαδα προς τον Γ.Γραματέα Υποδομών, ήταν να ενταχθεί η ζεύξη στο πακέτο  Γιούνκερ, να μην υπάρχουν διόδια στις διελεύσεις και να δοθεί στον ανάδοχο του έργου χώρος στο Βλυχό ή αλλού για να κατασκευάσει Μαρίνα αναψυχής που θα εκμεταλλεύεται οικονομικά, ως αντιστάθμισμα  σε αυτόν στα έξοδα κατασκευής για το υποθαλάσσιου τούνελ. Στις ερωτήσεις του ο βουλευτής ζήτησε από τον Δήμαρχο να του πει  ποιοι είναι οι άλλοι θεσμικοί εκπρόσωποι της Λευκάδας (εκτός από το δήμο), που ήταν αρνητικοί στην εν λόγω προτεινόμενη μελέτη της  υποθαλάσσιας κατά τις συναντήσεις τους στο υπουργείο Υποδομών, όπως αναφέρει η ανακοίνωσή του, καθώς και τί έχει κάνει ο Δήμος,  μετά τη ψήφιση από το Δημοτικό Συμβούλιο του νέου σχεδίου σύνδεσης με την Αιτωλοακαρνανία (το Μάρτιο του 2015), ώστε να προχωρήσει  αυτό το έργο. Αρχικά ερώτηση για το θέμα της ακύρωσης του έργου της ζεύξης, είχε υποβάλλει η δημοτική σύμβουλος της αντιπολίτευσης Εύα Κατωπόδη,  που είπε πως το γεγονός αυτό, θα αποτελέσει πλήγμα για την ανάπτυξη της  Λευκάδας. Ο καινούργιος σχεδιασμός για τη σύνδεση με την Αιτωλοακαρνανία θα κάνει 30 χρόνια μέχρι να υλοποιηθεί, καθώς απαιτούνται πλήθος αδειοδοτήσεων και γραφειοκρατικών διαδικασιών,  μέχρι το έργο να προετοιμαστεί για να δημοπρατηθεί, είπε η Εύα Κατωπόδη , που υποστήριξε πως η ακύρωση του έργου της υποθαλάσσιας θα επηρεάσει επίσης, στο να μη γίνει το νέο Νοσοκομείο της Λευκάδας, το σημαντικότερο νοσηλευτικό κέντρο της περιοχής, αφού για να μπορέσει  να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται η αδιάκοπη ροή των οχημάτων από και προς τη Λευκάδα, που εξασφαλίζεται με την  υποθαλάσσια σύνδεση. Στις 31/5/2016 το υπουργείο ακύρωσε το Διεθνή διαγωνισμό που αφορούσε  την υποθαλάσσια και είχε ξεκινήσει να γίνεται σε 3 φάσεις είπε ο Δήμαρχος  Λευκάδας Κ. Δρακονταειδής στην αρχή της ομιλίας του σχετικά με το θέμα.  Στην συνέχεια απαντώντας στα ερωτήματα των συμβούλων και θέλοντας  όπως είπε να ενημερώσει τους πολίτες, είπε πως το έργο που ακυρώθηκε είχε προϋπολογισμό 80εκ ευρώ, εκ τον οποίων τα 12 θα τα έβαζε το δημόσιο τα 7 ο ιδιώτης και τα 60 περίπου θα προέρχονταν από δανειοδότηση της αναδόχου εταιρείας, στην οποία θα ήταν εγγυητής  το Ελληνικό Δημόσιο. Κρίναμε ότι η συμφωνία αυτή δεν υπερασπιζόταν τα συμφέροντα του Δημοσίου, του οποίου τα οικονομικά περιθώρια  είναι ιδιαίτερα στενά την εποχή αυτή της οικονομικής κρίσης που ζούμε  και καταθέσαμε στο Υπουργείο την οικονομικότερη πρόταση που συζητήσαμε  αναλυτικά και ψηφίσαμε στο ΔΣ. πέρυσι το Μάρτη είπε με λίγα λόγια  ο Δήμαρχος, που δεν γνωρίζει κάποιον άλλο θεσμικό φορέα της Λευκάδας να έχει κάνει παρέμβαση για το θέμα στο Υπουργείο Υποδομών, στο οποίο ο Δήμος εξέφρασε την αντίρρησή του στον τρόπο εκτέλεσης  του έργου(διόδια κ.α), και όχι στο ίδιο το έργο (εννοώντας την ανάγκη να μην περνούν όλα τα αυτοκίνητα από την πόλη της Λευκάδας). Κλείνοντας την αναφορά του στο θέμα ο Δήμαρχος, είπε πως την πρόταση  του Δ.Σ για τη ζεύξη θα την εξετάσει τεχνικά το Υπουργείο Υποδομών που πρέπει να ξαναδεί το σχεδιασμό της ζεύξης με την Αιτωλοακαρνανία,  ενώ απατώντας στον βουλευτή, είπε πως μετά το σεισμό προτεραιότητα  είχε να εξασφαλιστούν τα κονδύλια για τα έργα αποκατάστασης των ζημιών  που προκάλεσε, και όχι να συζητάμε για τη ζεύξη. Τώρα που η χρηματοδότηση  για τα έργα εξασφαλίστηκε θα έχουμε επαφές με το υπουργείο στην  κατεύθυνση που του έχουμε θέσει μετά την ψήφιση της πρότασης μας  από το Δ.Σ , που είναι οικονομικότερη, θα είναι εξυπηρετική και δεν  θα περιλαμβάνει διόδια έκλεισε την ομιλία του για το θέμα ο Δήμαρχος Λευκάδας Κ. Δρακονταειδής. Πριν αναφερθούμε στην περσινή απόφαση του Δ.Σ. σχετικά με τη ζεύξη, να πούμε ότι σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αντιπεριφερειάρχη  Λευκάδας Θ.Χαλικιά, σε πρόσφατη συνέντευξη του σε τοπική εφημερίδα,  και αυτός είναι αντίθετος με την υποθαλάσσια ζεύξη και συμφωνεί  με το σχέδιο του Δήμου, κάτι που εξέφρασε όπως λέει κατά τις  συναντήσεις του στα υπουργεία. Μάλλον έτσι θα δικαιολογείται  η φράση στο έγγραφο του υπουργείου που κάνει λόγο για θεσμικούς  φορείς που είναι αντίθετοι στην υποθαλάσσια σύνδεση. Δείτε το απόσπασμα της συνέντευξης από την εφημερίδα Καλά Νέα Η εισήγηση για την υποθαλάσσια ζεύξη της τωρινής Δημοτικής είχε συζητηθεί και ψηφιστεί πέρυσι τον Μάρτη μόνο από τους συμβούλους  της πλειοψηφίας, με την αντιπολίτευση να εκφράζει τις αντιρρήσεις της  για το νέο σχέδιο. Δείτε εδώσχετική ανάρτηση και παρακάτω την εισήγηση: ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΖΕΥΞΗ Η ανάπτυξη λειτουργεί σε όφελος της κοινωνίας, όταν γίνεται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, με σχεδιασμό, με την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, του ανθρώπινου δυναμικού και έχει στόχο τη διαρκή κοινωνική ανταποδοτικότητα. Ο σχεδιασμός των μεγάλων έργων, οφείλει να παίρνει υπ` όψη του αφ` ενός τις συνθήκες της τεράστιας οικονομικής κρίσης που περνά η χώρα μας αφ` ετέρου τα πραγματικά προβλήματα ενός τόπου. Ο τόπος που ζούμε έχει τεράστιες δυνατότητες που όμως έμειναν αναξιοποίητες από όσους διαχειρίστηκαν τις τύχες του. Η διαπλοκή της οικονομικής με την πολιτική εξουσία, όλα τα προηγούμενα χρόνια, σπατάλησε σχεδόν όλες τις δημόσιες επενδύσεις, όλα τα ευρωπαϊκά κονδύλια, όλους τους αναπτυξιακούς πόρους που δικαιούμαστε ως λαός, αφήνοντας εν τέλει πίσω, ελάχιστες στοιχειώδεις αναπτυξιακές υποδομές που δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες και να μας προστατεύσουν στις σημερινές δύσκολες συνθήκες. Η ίδια διαπλοκή, οι ίδιοι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν τρόπους να επωφεληθούν και στην περίοδο της κρίσης. Οι προηγούμενες Κυβερνήσεις προγραμμάτισαν έργα με γνώμονα όχι το συμφέρον και τις αναπτυξιακές ανάγκες της κοινωνίας, μα έργα μεγάλου κόστους και αμφιβόλου χρησιμότητας που ωφελούν μια συγκεκριμένη μειοψηφία ανθρώπων. Στην περίπτωση της Λευκάδας πρόταξαν σαν αναπτυξιακό έργο την υποθαλάσσια ζεύξη (με κόστος περί τα 80 εκατ. ευρώ) με τη μέθοδο χρηματοδότησης υποδομών με παραχώρηση (σε ιδιώτες φυσικά) ως μονόδρομο. Η παραχώρηση αφορά στην εκμετάλλευση του έργου για πολλά χρόνια από τον ιδιώτη - κατασκευαστή με τη μέθοδο της επιβολής διοδίων αλλά και την εκχώρηση μεγάλου μέρους του ανατολικού ιχθυοτροφείου (Αβλέμονας) για την κατασκευή και εκμετάλλευση μαρίνας πολυτελών σκαφών και προβλήτα κρουαζιερόπλοιου. Η συμμετοχή του δημοσίου στο έργο ανέρχεται σε 15 -20 εκατομμύρια ευρώ περίπου, ο εργολάβος θα βάλει 7 - 10 εκατομμύρια και το υπόλοιπο ποσό θα προκύψει από δάνεια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου!. Οφείλουμε να εξετάσουμε σοβαρά, μαζί με τα οφέλη και τις συνέπειες της κατασκευής της. Το έργο περιλαμβάνει: ● Την κατασκευή οδικού τμήματος συνολικού μήκους 3 χλμ. περίπου. ● Την κατασκευή υποθαλάσσιας σήραγγας κάτω από τον υφιστάμενο Δίαυλο Λευκάδας, με τα απαραίτητα τεχνικά έργα εισόδου και εξόδου, συνολικού μήκους 1,1 χλμ (μειώθηκε με την τελευταία πρόσκληση). ● Τη διαπλάτυνση του Διαύλου Λευκάδας, στο τμήμα από το τεχνικό έργο της υποθαλάσσιας σήραγγας μέχρι το κάστρο Αγ. Μαύρας, ● Την κατασκευή Τουριστικού Λιμένα (Μαρίνας) σκαφών μεγάλου μήκους στην περιοχή του Διαύλου, βορειοανατολικά του υφιστάμενου και υπό λειτουργία τουριστικού λιμένα σκαφών αναψυχής Λευκάδας, εφόσον ενταχθεί στο έργο παραχώρησης. Το έργο διάνοιξης του διαύλου το οποίο εκτελείται, είναι ένα πολύ σημαντικό έργο για την ανάπτυξη του τόπου, με το οποίο απόλυτα συμφωνούμε. Είναι φανερό όμως ότι μαζί με την μαρίνα μεγάλων σκαφών δίδονται «προίκα» στην κατασκευάστρια εταιρεία. Είμαστε αντίθετοι: ► Στην χρηματοδότηση υποδομών με παραχώρηση, και λοιπών μεθόδων που χαρίζουν δημόσια αγαθά για εκμετάλλευση σε ιδιώτες, που στην περίπτωσή μας είναι η υποθαλάσσια ζεύξη. ► Στην ιδιωτικοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος. ► Εναντιωνόμαστε σε «επενδύσεις» που λεηλατούν το περιβάλλον, τους φυσικούς και υλικούς πόρους. ► Είμαστε σταθερά, υπέρ της αξιοβίωτης ανάπτυξης. Παράλληλα είμαστε σταθερά, εχθροί της περιβαλλοντικής καταστροφής. Είναι γεγονός ότι η νέα είσοδος αποτελεί μια αναγκαιότητα για το νησί. Δεν πρέπει να θεωρείται όμως πανάκεια και δεν αποτελεί για εμάς έργο προτεραιότητας. Δεν θα δώσει την αναπτυξιακή πνοή που θέλει η Λευκάδα, για την οποία άλλου είδους σχεδιασμός και άλλες προτεραιότητες στις υποδομές της είναι απαραίτητες. Σε ότι αφορά στη σχεδιαζόμενη κατασκευή της υποθαλάσσιας ζεύξης είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι και αυτό γιατί: 1. Το κόστος κατασκευής είναι τεράστιο. 2. Το κόστος εισόδου - εξόδου (διόδια) στο νησί θα επιβαρύνει, πριν από όλους, τους ίδιους τους δημότες. 3. Θα επιβαρυνθούν οι επιχειρήσεις, και κατά συνέπεια οι καταναλωτές. 4. Η περιβαλλοντική επιβάρυνση είναι εξαιρετικά σοβαρή, με δεδομένο ότι αναφερόμαστε σε περιοχή που αποτελεί βιότοπο και είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura. Μια περιοχή που η οικοτουριστική της αλλά και η παραγωγική της αναβάθμιση (ιχθυοτροφεία) μπορούν να αποτελέσουν πηγή πλούτου για τον τόπο. 5. Υπάρχουν άλλες λύσεις, πολύ πιο ανώδυνες περιβαλλοντικά και οικονομικά. Ενδεικτικά αναφέρουμε πρόταση που αφορά στην κατασκευή και δεύτερης, ανοιγόμενης γέφυρας στο σημείο εξόδου της υποθαλάσσιας ζεύξης, με κόστος δραματικά χαμηλότερο της υποθαλάσσιας, με την παράλληλη κατασκευή προβλήτας που να δέχεται μικρά κρουαζιερόπλοια Η οδός πρόσβασης στο συγκεκριμένο σημείο μπορεί να κατασκευαστεί στο κρηπίδωμα (στενός υπάρχον δρόμος) που βρίσκεται στο όριο του ιχθυοτροφείου με το κανάλι και παράλληλα με τον υπάρχοντα ``Δρόμο του Κάστρου``. Με την πρόταση αυτή αποσυμφορείται η Ανατολική Παραλία (οδός Γολέμη) από την κίνηση και η περιοχή, ιδιαιτέρου φυσικού κάλους, Γύρας - Αγίας Μαρίνας, από την διέλευση των βαρέων οχημάτων. Η νέα αυτή ζεύξη να είναι δημόσιο έργο και να μην επιβαρύνει τους πολίτες με διόδια. Προφανώς υπάρχουν κι άλλες λύσεις, οι οποίες μπορεί να προταθούν προς την ίδια κατεύθυνση. Η διαφορά κόστους σε όφελος του δημοσίου με την κατασκευή νέας ζεύξης (έναντι της υποθαλάσσιας) στην προτεινόμενη θέση, να διατεθεί σε έργα υποδομής άμεσης προτεραιότητας της Λευκάδας. Σήμερα οι ελλείψεις του Δήμου μας, σε σοβαρά έργα υποδομών, είναι τεράστιες. Ενδεικτικά αναφέρουμε την κατασκευή, αναβάθμιση, συντήρηση βιολογικών καθαρισμών και αποχετευτικών δικτύων, την οριστική και βιώσιμη λύση στο πρόβλημα των απορριμμάτων, την αντικατάσταση - συντήρηση δικτύων ύδρευσης, τους οδικούς άξονες, κ.λπ.. Η λύση αυτών των προβλημάτων μπορεί να συμβάλει στην ουσιαστική ανάπτυξη του τόπου σε όφελος των πολλών. Άρα, από τη άποψη της ιεράρχησης των αναγκών, οφείλουμε να απαιτήσουμε την διάθεση των κονδυλίων που αφορούν στην συμμετοχή του κράτους, για την υλοποίηση έργων υποδομών. Η ζεύξη είναι πράγματι αίτημα δεκαετιών και έχουν γίνει περιοδικά ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση. Όσοι όμως σήμερα υπερασπίζονται τη συγκεκριμένη λύση: «Ξεχνούν» ότι το έργο ξεκίνησε ως δημόσιο και όλες οι ενέργειες αυτή την κατεύθυνση είχαν. «Ξεχνούν» ότι δεν συμπεριελάμβανε καμιά μαρίνα μεγάλων σκαφών. Άρα δεν είναι ίδιες οι συνθήκες που αφορούν στο έργο και είναι υποχρέωση όλων να επανατοποθετηθούν καθαρά για την αναγκαιότητα κατασκευής του σήμερα! Ύστερα από τα παραπάνω το Δ.Σ. αποφασίζει 1. Εκφράζει την κατηγορηματική αντίθεσή του στη σχεδιαζόμενη κατασκευή της υποθαλάσσιας ζεύξης, για τους παρακάτω λόγους: α) Το κόστος κατασκευής είναι τεράστιο. β) Το κόστος εισόδου - εξόδου (διόδια) στο νησί θα επιβαρύνει, πριν από όλους, τους ίδιους τους δημότες. γ) Θα επιβαρυνθούν οι επιχειρήσεις, και κατά συνέπεια οι καταναλωτές. δ) Η περιβαλλοντική επιβάρυνση είναι εξαιρετικά σοβαρή, με δεδομένο ότι αναφερόμαστε σε περιοχή που αποτελεί βιότοπο και είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura. Μια περιοχή που η οικοτουριστική αλλά και η παραγωγική της αναβάθμιση (ιχθυοτροφεία) μπορούν να αποτελέσουν πηγή πλούτου για τον τόπο. 2. Καλεί το αρμόδιο υπουργείο να ακυρώσει την συνέχιση της διαδικασίας για την κατασκευή της σχεδιαζόμενης υποθαλάσσιας ζεύξης. 3. Υπάρχουν άλλες λύσεις, πολύ πιο ανώδυνες περιβαλλοντικά και οικονομικά. Ενδεικτικά αναφέρουμε πρόταση που αφορά στην κατασκευή και δεύτερης, ανοιγόμενης ή συρταρωτής γέφυρας στο σημείο εξόδου της υποθαλάσσιας ζεύξης, με κόστος δραματικά χαμηλότερο της υποθαλάσσιας, με την παράλληλη κατασκευή προβλήτας που να δέχεται μικρά κρουαζιερόπλοια. Η οδός πρόσβασης στο συγκεκριμένο σημείο μπορεί να κατασκευαστεί στο κρηπίδωμα (στενός υπάρχον δρόμος) που βρίσκεται στο όριο του ιχθυοτροφείου με το κανάλι και παράλληλα με τον υπάρχοντα ``Δρόμο του Κάστρου``. Με την πρόταση αυτή αποσυμφορείται η Ανατολική Παραλία (οδός Γολέμη) από την κίνηση και η περιοχή, ιδιαιτέρου φυσικού κάλους, Γύρας - Αγίας Μαρίνας, από την διέλευση των βαρέων οχημάτων. Είναι αυτονόητο ότι όλες αυτές, αλλά και άλλες λύσεις που μπορεί να μπορεί να προταθούν, πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο επιστημονικής διαβούλευσης και μελέτης. 4. Το έργο της νέας ζεύξης (όχι υποθαλάσσιας), όπως παραπάνω (σημείο 3) προτείνουμε, να χρηματοδοτηθεί από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων ή ευρωπαϊκά προγράμματα και να μην επιβαρύνει τους πολίτες με διόδια. Ο ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ ΔΡΑΚΟΝΤΑΕΙΔΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ Πώς θα είναι η είσοδος της Λευκάδας αν υλοποιηθεί η τελευταία απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου-Πλεονεκτήματα και μειονέκτημα της πρότασης (Αναδημοσίευση ανάρτησης του lefkadanews.com από τις 11/3/2015 ) Με την επεξεργασία δορυφορικών φωτογραφιών από το Google Earth προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε, πώς θα είναι η είσοδος του νησιού της Λευκάδας, αν υλοποιηθεί η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Λευκάδας.  Η περιοχή όπως είναι τώρα Όπως βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία (δείτε όλες τις φωτογραφίες μεγαλύτερες στο κάτω μέρος της σελίδας) αποτυπώνεται ικανοποιητικά η εικόνα του δρόμου που προτείνεται να κατασκευαστεί στο κρηπίδωμα που βρίσκεται στα όρια του ιχθυοτροφείου (Αβλέμονας) και που θα καταλήγει στην ανοιγόμενη ή συρταρωτή γέφυρα που είναι χωροθετημένη να γίνει η σύνδεση της Λευκάδας με την Αιτωλοακαρνανία δίπλα στη περιοχή της Μαρίνας. Το νησί της Λευκάδας τότε θα έχει μία επιπλέον είσοδο αφού η πλωτή γέφυρα θα συνεχίσει να λειτουργεί. Η περιοχή δίπλα στη Μαρίνα από φωτογραφία του Google Earth όπου έχει χωροθετηθεί η ζεύξη με την Αιτ/νία Ανοιγόμενη γέφυρα Συρταρωτή γέφυρα Με επεξεργασία της φωτογραφίας, προσθέσαμε ένα κομμάτι από δορυφορική φωτογραφία κρεμαστής γέφυρας ανάμεσα στη Λευκάδα και την Αιτωλοακαρνανία προκειμένου να πλησιάσουμε τη γέφυρα που πρότεινε ο Κ Δρακονταειδής η αποία θα ανοίγει ή θα σύρεται προκειμένου να περνούν τα μεγαλύτερα σκάφη, ενώ τα μικρότερα θα περνούν από κάτω. Βλέποντας τις επεξεργασμένες φωτογραφίες φαίνεται ότι η κατασκευή ενός τέτοιου έργου δεν επηρεάζει περιβαλλοντικά την ιδιαίτερου φυσικού κάλλους περιοχή, μέσα στην οποία θα κατασκευαστεί. Επίσης με την διπλή είσοδο του νησιού, που θα βοηθήσει και στην κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση της πόλης της Λευκάδας, θα βελτιωθούν οι οδικές μεταφορές κατοίκων και επισκεπτών που θα διέρχονται από τις γέφυρες χωρίς κόστος. Οι γέφυρες αυτές όμως μαζί με την κατασκευή προβλήτας για κρουαζιερόπλοια που προτάθηκε να γίνει, μάλλον στην περιοχή ανάμεσα από τις δύο γέφυρες, είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσουν τεράστιο πρόβλημα στη θαλάσσια κυκλοφορία των κάθε λογής πλεούμενων που κινούνται στη περιοχή. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα για την κατασκευή της υποθαλάσσιας σήραγγας είναι ότι θα εξασφαλίζει την αδιάκοπη κίνηση των πλοίων σε ένα σημείο που ενώνει το βόριο με το νότιο Ιόνιο. Τα παράπονα των ανθρώπων της θάλασσας ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες για την αναμονή μέχρι να ανοίξει η υπάρχουσα πλωτή γέφυρα και να περάσουν είναι πολλά. Αν γίνει και δεύτερη γέφυρα, όπου θα περιμένουν οι επιβάτες των σκαφών για να ανοίξει δίπλα στα χωμένα σκουπίδια, η θαλάσσια κυκλοφορία θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη, δεδομένης και της απόστασης που θα δυσκολέψει τον συγχρονισμό ανοιγοκλεισιματός των γεφυρών. Είναι γνωστό ότι η θαλάσσια οικονομία προσφέρει πολλά στον νησί και έχει προοπτικές μεγαλύτερης ανάπτυξης, αρκεί να υποστηριχθεί ανάλογα. *Πρόσφατες φωτογραφίες με σκάφη αναψυχής που περιμένουν να περάσουν τη διώρυγα(δίαυλο) της Λευκάδας Η είσοδος στο νησί της Λευκάδας, η οποία είναι προορισμός και όχι πέρασμα, είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα, που μάλλον θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο είδος της ανάπτυξης που το νησί θέλει να ακολουθήσει. Στο Δημοτικό Συμβούλιο του Μαρτίου του 2015 τόσο ο Σπύρος Μαργέλης όσο και ο Βασίλης Αραβανής ζήτησαν να γίνει ημερίδα ώστε το θέμα να συζητηθεί μεταξύ σχετικών επιστημόνων, φορέων και πολιτών. Είναι μια καλή πρόταση που αν πραγματοποιηθεί καλό θα είναι να γνωρίζουμε μέχρι τότε πόσα αυτοκίνητα και πόσα σκάφη διέρχονται το χρόνο από τη γέφυρα και από το δίαυλο αντίστοιχα. 20:42:10 2016-06-30