Αρχαία ελληνική λογοτεχνία: Το υπόβαθρο της ελληνικής λογοτεχνίας (Μέρος Β’)

Το μυκηναϊκό ανάκτορο του Νέστορος κοντά στη Χώρα Τριφυλίας, όπου βρέθηκαν πινακίδες με κείμενα Γραμμικής Β γραφής 

in.gr

Δύο γεγονότα της προομηρικής εποχής δημιούργησαν ευνοϊκές προϋποθέσεις για την ελληνική λογοτεχνία: η γένεση της ελληνικής γραφής και η δημιουργία του ελληνικού μύθου.

Από τη μια πλευρά, γνωρίζουμε ότι ο μυκηναϊκός κόσμος χρησιμοποίησε στο β’ μισό της 2ης χιλιετίας π.Χ. τη Γραμμική Β γραφή, ένα σύστημα συλλαβικών συμβόλων που εξελίχθηκε από την παλαιά κρητική γραφή (Γραμμική Α), προκειμένου να αποδοθούν, έστω και με πολύ άκομψο τρόπο, ελληνικές λέξεις.

Η γνώση αυτού του ανεπαρκούς για τις ανάγκες της ελληνικής γλώσσας συστήματος γραφής χάθηκε προφανώς με την καταστροφή που επέφερε η μετανάστευση των Δωριέων. Οι Έλληνες, αναγκασμένοι να ξεκινήσουν και σε αυτό το πεδίο από την αρχή, έφθασαν τελικά στην ανακάλυψη της ελληνικής φθογγικής γραφής, ενδεχομένως στο α’ μισό του 9ου αιώνα π.Χ.

Από την άλλη πλευρά, οι γνωστοί ελληνικοί θρύλοι διαμορφώθηκαν, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, ανάμεσα στο 12ο και τον 8ο αιώνα π.Χ. Οι μύθοι των Ελλήνων, καρπός της ένωσης ινδοευρωπαϊκών και μεσογειακών στοιχείων, αλλά και της επίδρασης των αρχαίων πολιτισμών της Ανατολής, επηρέασαν καθοριστικά την ελληνική ποίηση τόσο στη θεματολογία όσο και στην πνευματική στάση της.

Αξίζει τέλος να σημειώσουμε ότι πριν από τον Όμηρο δεν υπάρχει λογοτεχνία με την έννοια του γραπτού λόγου, αλλά αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως δεν υπάρχει και ποίηση, ηρωικό έπος, θρύλοι και τραγούδια για μεγάλα κατορθώματα, ήδη από τους Μυκηναϊκούς Χρόνους.

Αρχαία ελληνική λογοτεχνία: Το υπόβαθρο της ελληνικής λογοτεχνίας (Μέρος Α')

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

http://news.in.gr/culture/article/






























































































http://news.in.gr/culture/article

: Ο Όμηρος και το ομηρικό ζήτημα (Μέρος Α’)

Ο Όμηρος συγκαταλέγεται δικαίως στις μεγαλύτερες προσωπικότητες της παγκόσμιας λογοτεχνίας 

Όπως αναφέρθηκε και στο τέλος του προηγούμενου άρθρου μας (Το υπόβαθρο της ελληνικής λογοτεχνίας, Μέρος Β'), προπλάσματα των ομηρικών ποιημάτων υπήρχαν αιώνες πριν από τη γένεση της Ιλιάδας και της Οδύσσειας στην Ελλάδα και στα μικρασιατικά παράλια που είχαν αποικιστεί από Έλληνες.

Το ηρωικό έπος πριν από τον Όμηρο, η προομηρική ηρωική ποίηση, δεν ήταν ποίηση αποκρυσταλλωμένη διά παντός, ένα κείμενο έτοιμο εκ των προτέρων, που απλώς επαναλαμβανόταν, αλλά μια προφορική απαγγελία, ένα τραγούδι, ένας κόσμος προφορικής σύνθεσης, που ο προομηρικός αοιδός διαρκώς τροποποιούσε και αναμόρφωνε.

Σημείο καμπής στην ελληνική πνευματική ζωή αποτέλεσε ο αιώνας του Ομήρου —με σχετική βεβαιότητα, ο 8ος αιώνας π.Χ.—, καθώς απελευθέρωσε τις δυνάμεις που ήταν εγκλωβισμένες στους σκοτεινούς χρόνους και χάραξε μια νέα εξελικτική πορεία.

Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι η εξέλιξη αυτή, ήδη από τους Αρχαϊκούς Χρόνους, ξεπέρασε τα σύνορα του πνευματικού κόσμου του έπους, ο Όμηρος παρέμεινε για τους Έλληνες κάθε εποχής, σε πολλούς και σημαντικούς τομείς του πνευματικού βίου τους, ο ζωογόνος αέρας, η πρωινή δροσιά, η ανεπιτήδευτη φυσικότητα.

Οι Έλληνες ήξεραν από στήθους μεγάλα τμήματα των ομηρικών επών και τα θεωρούσαν όχι μόνο σύμβολα του ηρωικού πνεύματος και της ενότητας του ελληνικού κόσμου, αλλά και πανάρχαιη πηγή ηθικής αγωγής.

Ο Όμηρος συγκαταλέγεται δικαίως στις μεγαλύτερες προσωπικότητες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, καθώς τα έπη του αποτέλεσαν τη βάση της ελληνικής παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού καθ’ όλη τη διάρκεια των Κλασικών Χρόνων, αλλά και τη ραχοκοκαλιά της ανθρωπιστικής παιδείας έως την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την περίοδο εξάπλωσης του χριστιανισμού.

Εξάλλου, τα ομηρικά έπη, είτε έμμεσα (μέσω της Αινειάδας του Βιργιλίου, η οποία είχε πλαστεί κατά τα πρότυπα της Ιλιάδας και της Οδύσσειας) είτε άμεσα (μέσω της αναβίωσής τους από τη βυζαντινή παιδεία και της μετέπειτα μετακένωσής τους στην Ιταλία από έλληνες λογίους), άσκησαν βαθιά επίδραση στον πολιτισμό της Ιταλικής Αναγέννησης, συνέβαλαν δε μέχρις ενός σημείου στη διαμόρφωση των ιδεών και των προτύπων της Δύσης στους Νεότερους Χρόνους.

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

in.gr

http://news.in.gr/culture/article

Ελένη Σικελιανού: Η δισέγγονη του Άγγελου μάγεψε την Λευκάδα

Επίσημη προσκεκλημένη του Δήμου Λευκάδας στην λαμπερή βραδιά των εγκαινίων του Μουσείου Άγγελου Σικελιανού ήταν η δισέγγονη του ποιητή, Ελένη Σικελιανού. Έφτασε από τις ΗΠΑ λίγη ώρα πριν ξεκινήσει η εκδήλωση.Η Ελένη Σικελιανού με τον Γιάννη Φαλκώνη

Γοήτευσε με την απλότητά της και την αύρα της. Καταχειροκροτήθηκε για την εμπνευσμένη ομιλία της, μιλώντας ως γνήσια απόγονος των Σικελιανών, για ιδανικά και αξίες πανανθρώπινες.

Ακολουθεί απόσπασμα της ομιλίας ενώ μπορείτε να την ακούσετε και στο βίντεο που ακολουθεί στο 39ο λεπτό.Η Ελένη Σικελιανού με τον κ. Φραγκιαδάκη της ΕΤΕ και τον Δήμαρχο Λευκάδας

Η κ. Σικελιανού συγκίνησε το κοινό μιλώντας για τα συναισθήματα που της γεννά η παρουσία της στο χώρο, το να στέκεται μπροστά από την φωτογραφία του προπάππου της που τόσο μοιάζει με τον πατέρα της. “Οι απόγονοι του Άγγελου μοιάζουν συχνά να προέρχονται από άλλο κόσμο και δεν είχαν πάντα εύκολες στιγμές. Γι’ αυτό είμαι πολύ περήφανη να μοιράζομαι τα επιτεύγματά τους μαζί σας απόψε“.



Η κ. Σικελιανού εξέφρασε τις ανησυχίες της για την κρίση που δεν είναι μόνο ελληνική, όπως τόνισε, αλλά είναι περιβαλλοντική, οικονομική, πολιτική, παγκόσμια. “Πως αντιμετωπίζουμε τέτοιους προκλητικούς καιρούς; Σε στιγμές κρίσης η τέχνη γίνεται πιο σημαντική από ποτέ επειδή η τέχνη είναι το κερί που τρεμοσβήνει, γύρω από το οποίο η ανθρώπινη ψυχή συναντάται, συγκεντρώνεται, πίνει και αναζωογονείται. Η παραγωγή της τέχνης, η λογοτεχνία, η ποίηση, αυτά είναι τα διαχρονικά σπουδαία πράγματα που πρέπει οι άνθρωποι να αποδείξουν στους εαυτούς τους από την εποχή των σπηλαίων μέχρι σήμερα. Ο προπάππους μου και η προγιαγιά μου είχανε ένα όραμα για την παγκόσμια ειρήνη μέσα από το μοίρασμα της τέχνης και της διανόησης. Όταν η επιδίωξη του προσωπικού κέρδους έχει αφεθεί ανεξέλεγκτη και απειλεί την ανθρωπιά μας είθε τα εγκαίνια αυτού του Μουσείου να μας παρακινήσουν να φτάσουμε στο υψηλότερο πολιτιστικό και κοινωνικό επίπεδο. Είθε να μας εμπνεύσουν να διαλογιστούμε για το πνεύμα του Άγγελου Σικελιανού και να σκεφτούμε τρόπους για να συμβάλλουμε καλύτερα στις κοινωνίες μας, να υποστηρίξουμε την τέχνη και την λογοτεχνία. Μερικές φορές η τέχνη μπορεί να μην μας κάνει να νιώθουμε άνετα αλλά αυτή είναι η δουλειά της, να αφυπνεί στην περιπλοκότητα του ιστού στον οποίο ζούμε.



Ελπίζω αυτό το μέρος να προσκαλεί νέους συγγραφείς να δημιουργούν και να μοιράζονται την τέχνη τους. Τιμούμε το όραμά τους για να γίνει δυνατή η τέχνη τους στο παρόν και στο μέλλον. Το ποίημα “Ιερά Οδός” ξεκινά με μια πληγή στην ψυχή, ένας πρωτόγονος πόνος για τον οποίο μέσα στους ανθρώπινους αιώνες ο φόρος της ψυχής δεν έχει ακόμη πληρωθεί. Και ακόμη ο ποιητής μέσα από την θεραπευτική γλώσσα της τέχνης αναζωογονεί τον εαυτό του, πίνει από την πλημμύρα του και βρίσκει ελπίδα. Αυτό είναι το δώρο της τέχνης σε εμάς”.



Φωτογραφίες και βίντεο: Θανάσης Κατωπόδης

https://www.mylefkada.gr/eidhseis/eleni-sikelianou-

Η λαμπρή τελετή των εγκαινίων του Μουσείου Άγγελου Σικελιανού στην Λευκάδα

Με μια λαμπρή τελετή εγκαινιάστηκε σήμερα το απόγευμα (6/10/2017) το Μουσείο Άγγελου Σικελιανού στη Λευκάδα. Η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας παρέδωσε ένα κόσμημα στην Λευκάδα, ένα μοναδικό Μουσείο.

Η τελετή έλαβε χώρα στο επίσης αποκατεστημένο από την Εθνική Τράπεζα Κηποθέατρο «Άγγελος Σικελιανός», το οποίο είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για τις ανάγκες των εγκαινίων, χάρις στην εργατικότητα των υπαλλήλων του Δήμου Λευκάδας.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Αρχιμανδρίτης π. Ιωαννίκιος Ζαμπέλης που εκπροσώπησε τον Μητροπολίτη Λευκάδας και Ιθάκης, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Σταύρος Κοντονής, ο Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων κ. Θεόδωρος Γαλιατσάτος, ο Αντιπεριφερειάρχης Λευκάδας κ. Θεόδωρος Χαλικιάς, ο Βουλευτής Λευκάδας κ. Θανάσης Καββαδάς, ο Δήμαρχος Λευκάδας κ. Κωνσταντίνος Δρακονταειδής, ο Δήμαρχος Μεγανησίου κ. Παύλος Δάγλας, δημοτικοί και περιφεριακοί σύμβουλοι, ο Διευθύνων Σύμβουλος και στελέχη της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, ο πρώην Βουλευτής κ. Ξενοφώντας Βεργίνης, οι πρ. Δημάρχοι Λευκάδας κ.κ. Βασίλης Φέτσης και Κώστας Αραβανής, εκπρόσωποι υπηρεσιών και φορέων, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, η ομάδα των επιστημόνων που δημιούργησε το Μουσείο, δωρητές του Μουσείου, πολίτες της Λευκάδας και η δισέγγονη του Άγγελου Σικελιανού κ. Heleni Sikelianos.

Την εκδήλωση παρουσίασε ο ηθοποιός Δημήτρης Βερύκιος που καθήλωσε το κοινό με την απαγγελία των ποιημάτων του Άγγελου Σικελιανού στην αρχή και το τέλος της εκδήλωσης.

Ο Αρχιμανδρίτης π. Ιωαννίκιος Ζαμπέλης τέλεσε τον αγιασμό και στην συνέχεια ο Υπουργός Δικαιοσύνης και ο Δήμαρχος Λευκάδας έκοψαν την κορδέλα, εγκαινιάζοντας και επισήμως το Μουσείο του Άγγελου Σικελιανού.

Ο Δήμαρχος Λευκάδας ανέβηκε στο βήμα και καλωσόρισε τους προσκεκλημένους στην γενέτειρα του Άγγελου Σικελιανού. “Σε αυτό το Μουσείο χτυπά η καρδιά της Ελλάδας, σε αυτό το Μουσείο χτυπά η καρδιά της Λευκάδας. Φιλοδοξούμε και ελπίζουμε να γίνει πόλος έλξης επισκεπτών που θα σκύψουν μέσα στο λόγο του ποιητή για να μάθουν αλλά και να εμπνευστούν. Φιλοδοξούμε να το μεταμορφώσουμε σε κύτταρο πολιτισμού, σε κύτταρο συνάντησης και προβληματισμού“. Απηύθυνε κάλεσμα για σύμπραξη όλων των δυνάμεων του πολιτισμού ζητώντας συμμετοχή, συνέργεια και δράση και τόνισε ότι “η ευθύνη της λειτουργίας του Μουσείου είναι βαριά, είναι δυσκολότερη και από την δημιουργία του“.

Ο κ. Κώστας Δρακονταειδής ευχαρίστησε ονομαστικά τους ανθρώπους που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο για την δημιουργία αυτού του Μουσείου. Τον πρ. Βουλευτή Λευκάδας κ. Ξενοφώντα Βεργίνη, που είχε αποστείλει προσωπική επιστολή στον τότε Πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας κ. Αράπογλου, ο οποίος ένα χρόνο μετά έδωσε την συναίνεσή του για την αγορά και αποκατάσταση της οικίας Σικελιανού. Τους πρ. Δημάρχους Λευκάδας κ.κ. Βασίλη Φέτση και Κώστα Αραβανή καθώς και τους τότε Αντιδημάρχους και υπηρεσιακούς παράγοντες που συνέβαλαν στο να προχωρήσει η διαδικασία υλοποίησης με πρώτο βήμα της αγορά της οικίας στις 12/12/2008.

Ανέφερε τις δυσκολίες που ανέκυψαν από την οικονομική κρίση ανατρέχοντας στο καλοκαίρι του 2014 που το έργο κινδύνευσε να ναυαγήσει. “Καταφέραμε ΕΤΕ και Δήμος να σωθεί. Έτσι φτάσαμε να ξεκινήσει αρχές του 2015. Κι όχι μόνο σώθηκε αλλά η ΕΤΕ μετά από πρότασή μας, και ευχαριστώ γι’ αυτό προσωπικά τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΕΤΕ κ. Φραγκιαδάκη Λεωνίδα, ανέλαβε την άνοιξη του 2017 να επισκευάσει και το Κηποθέατρο “Άγγελος Σικελιανός”. Επίσης, ευχαρίστησε τους δωρητές Μουσεία, Ιδρύματα και φυσικά πρόσωπα που χωρίς τις δωρεές του δεν θα μπορούσε να στηθεί το Μουσείο. Τους επιστήμονες που εργάστηκαν για το Μουσείο εξαίροντας τον επαγγελματισμό τους και ιδιαίτερα τον κ. Τζώνο και την κ. Σκαλτσά. Τον Αντιδήμαρχο κ. Θανάση Περδικάρη και τον Αντιπρόεδρο του Πνευματικού Κέντρου κ. Σπύρο Αρβανίτη, υπηρεσιακούς παράγοντες και όλους τους εργαζομένους του Δήμου Λευκάδας για την δουλειά που προσέφεραν. Το μεγαλύτερο ευχαριστώ εξέφρασε προς τον μεγάλο δωρητή, την Εθνική Τράπεζα, τους Διευθυντές και τα στελέχη της, τότε και τώρα, για την εξαιρετική συνεργασία που είχαν. Ιδιαίτερες ευχαριστίες απηύθυνε στον βοηθό Γενικό Διευθυντή Ακίνητης Περιουσίας κ. Φράγκου Γεώργιο και την συνεργάτιδά του κ. Ντάτση Χριστίνα για τις αμέτρητες ώρες συνεργασίας προκειμένου να επιταχυνθούν οι διαδικασίες. Τέλος, ευχαρίστησε την δισέγγονη του Άγγελου Σικελιανού, Ελένη Σικελιανού, για το μακρύ ταξίδι της από την Αμερική προκειμένου να παραβρεθεί στην εκδήλωση.

Στη συνέχεια ανέβηκε στο βήμα ο Διευθύνων Σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας κ. Φραγκιαδάκης Λεωνίδας ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε: “Σήμερα παραδίδουμε ένα έργο αξίας πάνω από 1,6 εκατομμύρια ευρώ στην τοπική κοινωνία. Η πρωτοβουλία που μας οδήγησε σήμερα εδώ ανήκει στον Τάκη Αράπογλου, τον τότε πρόεδρο και Δ/ντα Σύμβουλο της Τράπεζας, ο οποίος αποφάσισε τότε να στηρίξει την ανάπτυξη της ιστορικής και ποιητικής κληρονομιάς που άφησε πίσω του ο Άγγελος Σικελιανός. (…) Τα σημερινά εγκαίνια είναι αποτέλεσμα της δουλειάς πολλών και αξιόλογων ανθρώπων, οι οποίοι έφεραν σε πέρας τόσο το κομμάτι της αποκατάστασης της οικίας όσο και το μουσειολογικό κομμάτι, με αποτέλεσμα το Μουσείο που παραδίδουμε σήμερα να ανήκει στις βέλτιστες πρακτικές πανευρωπαϊκά. (…) Ευελπιστούμε πως με την παράδοση του έργου στο Δήμο Λευκάδας συμβάλλουμε στην επιπλέον ανάδειξη της Λευκάδας στους Έλληνες και τους ξένους επισκέπτες. (…) Ευχόμαστε η τοπική κοινωνία να διατηρήσει αλλά και να προβεί σε περαιτέρω ενέργειες ανάδειξης του σημαντικού αυτού έργου ώστε να διαδοθεί η παρακαταθήκη του Άγγελου Σικελιανού στις νεότερες γενιές και να έχουμε βοηθήσει έτσι και εμείς στη διαχρονική επιβίωση του έργου του”.

Ο Δήμαρχος Λευκάδας χάρισε μεταξύ άλλων στον κ. Φραγκιαδάκη και ένα λευκαδίτικο κέντημα με την περίφημη καρσάνικη βελονιά.Ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Σταύρος Κοντονής με τον Αρχιμανδρίτη π. Ιωαννίκιο Ζαμπέλη

Στη συνέχεια ακολούθησε η ομιλία του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Σταύρου Κοντονή, που εκπροσώπησε τον πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα. Ο Ζακυνθινός Υπουργός έκανε μια σύντομη μνεία στη συμβολή των Επτανησίων στην πολιτική και πνευματική συγκρότηση του ελληνικού έθνους καθώς “ήταν αυτοί που μεταλαμπάδευσαν με ουσιώδη τρόπο τις πολιτικές ιδέες της δύσης, την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό στον γενέθλιο τόπο μας, στα Επτάνησα“, όπως τόνισε. Αναφέρθηκε στο έργο του ποιητή και υπογράμμισε την παρακαταθήκη που αφήνει για το μέλλον μας με τη ζωή και το έργο του.

“Από σήμερα οι πολίτες της Λευκάδας αλλά και όλης της χώρας μπορούν να είναι περήφανοι, να “ηχήσουν τις σάλπιγγες” (όπως προέτρεπε ο μέγας ποιητής σε μια κομβική στιγμή της ελληνικής ιστορίας στην κηδεία του Παλαμά μέσα στα πικρά χρόνια της Κατοχής), για να διατρανώσουν την ίδρυση του σπουδαίου αυτού Μουσείου το οποίο ήδη συγκεντρώνει επάνω του τα βλέμματα όλου του κόσμου. Μπορούμε όλοι μας να είμαστε περήφανοι για την ιστορική μας μνήμη, αρκεί να την αντιμετωπίζουμε με την δέουσα υπευθυνότητα. Ας της φερθούμε με σεβασμό, αλήθεια και ευθυκρισία. Θα μας ανταμείψει με το σημαντικότερο εφόδιο της ζωής, την αυτογνωσία. Με αυτό σαν όπλο, ατομικό και κοινωνικό, το μέλλον είναι στα χέρια μας ώστε να το πλάσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για χάρη των επόμενων γενεών, για χάρη της Ελλάδας, της πατρίδας μας“, είπε κλείνοντας την ομιλία του.

Η δισέγγονη του Άγγελου Σικελιανού, κ. Heleni Sikelianos, χαιρέτισε τους προσκεκλημένους στην ελληνική γλώσσα αλλά ανέπτυξε την εμπνευσμένη ομιλία της στην αγγλική γλώσσα καθώς όπως είπε τα ελληνικά τώρα τα μαθαίνει. Η κ. Σικελιανού συγκίνησε το κοινό μιλώντας για τα συναισθήματα που της γεννά η παρουσία της στο χώρο, το να στέκεται μπροστά από την φωτογραφία του προπάππου της που τόσο μοιάζει με τον πατέρα της. “Οι απόγονοι του Άγγελου μοιάζουν συχνά να προέρχονται από άλλο κόσμο και δεν είχαν πάντα εύκολες στιγμές. Γι’ αυτό είμαι πολύ περήφανη να μοιράζομαι τα επιτεύγματά τους μαζί σας απόψε“.Η Ελένη Σικελιανού εντυπωσίασε με την απλότητά της και την εμπνευσμένη ομιλία της.

Η κ. Σικελιανού εξέφρασε τις ανησυχίες της για την κρίση που δεν είναι μόνο ελληνική, όπως τόνισε, αλλά είναι περιβαλλοντική, οικονομική, πολιτική, παγκόσμια. “Πως αντιμετωπίζουμε τέτοιους προκλητικούς καιρούς; Σε στιγμές κρίσης η τέχνη γίνεται πιο σημαντική από ποτέ επειδή η τέχνη είναι το κερί που τρεμοσβήνει, γύρω από το οποίο η ανθρώπινη ψυχή συναντάται, συγκεντρώνεται, πίνει και αναζωογονείται. Η παραγωγή της τέχνης, η λογοτεχνία, η ποίηση, αυτά είναι τα διαχρονικά σπουδαία πράγματα που πρέπει οι άνθρωποι να αποδείξουν στους εαυτούς τους από την εποχή των σπηλαίων μέχρι σήμερα. Ο προπάππους μου και η προγιαγιά μου είχανε ένα όραμα για την παγκόσμια ειρήνη μέσα από το μοίρασμα της τέχνης και της διανόησης. Όταν η επιδίωξη του προσωπικού κέρδους έχει αφεθεί ανεξέλεγκτη και απειλεί την ανθρωπιά μας είθε τα εγκαίνια αυτού του Μουσείου να μας παρακινήσουν να φτάσουμε στο υψηλότερο πολιτιστικό και κοινωνικό επίπεδο. Είθε να μας εμπνεύσουν να διαλογιστούμε για το πνεύμα του Άγγελου Σικελιανού και να σκεφτούμε τρόπους για να συμβάλλουμε καλύτερα στις κοινωνίες μας, να υποστηρίξουμε την τέχνη και την λογοτεχνία. Μερικές φορές η τέχνη μπορεί να μην μας κάνει να νιώθουμε άνετα αλλά αυτή είναι η δουλειά της, να αφυπνεί στην περιπλοκότητα του ιστού στον οποίο ζούμε.

Ελπίζω αυτό το μέρος να προσκαλεί νέους συγγραφείς να δημιουργούν και να μοιράζονται την τέχνη τους. Τιμούμε το όραμά τους για να γίνει δυνατή η τέχνη τους στο παρόν και στο μέλλον. Το ποίημα “Ιερά Οδός” ξεκινά με μια πληγή στην ψυχή, ένας πρωτόγονος πόνος για τον οποίο μέσα στους ανθρώπινους αιώνες ο φόρος της ψυχής δεν έχει ακόμη πληρωθεί. Και ακόμη ο ποιητής μέσα από την θεραπευτική γλώσσα της τέχνης αναζωογονεί τον εαυτό του, πίνει από την πλημμύρα του και βρίσκει ελπίδα. Αυτό είναι το δώρο της τέχνης σε εμάς”.

Η δισέγγονη του Άγγελου Σικελιανού καταχειροκροτήθηκε από το κοινό που μαγεύτηκε από τα λόγια και την αύρα της και είπε ότι ελπίζει να είναι συχνότερα εδώ.

Μετά ακολούθησε το μουσικό μέρος της εκδήλωσης. Η Φιλαρμονική Εταιρία Λευκάδας υπό την Διεύθυνση του Αρχιμουσικού κ. Κώστα Μεσσήνη απέδωσε μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι και έπαιξε το “Πνευματικό Εμβατήριο” του Σικελιανού, σε μελοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη, με την συνοδεία του βαρύτονου Παντελή Κοντού.

Την ιστορική αυτή εκδήλωση έκλεισε η Αγιομαυρίτικη Παρέα με τις επτανησιακές καντάδες της.

Ειρήνη Βονιτσάνου

Δείτε περισσότερα για το Μουσείο “Αγγελος Σικελιανός” [εδώ], [εδώ] και [εδώ].

https://www.mylefkada.gr/

«Είναι κάποιες στιγμές που αναρωτιέσαι αν θα υπήρχε η Ελλάδα αν δεν την ερωτεύονταν κάποιοι ρομαντικοί»

ENGLISHFOREIGNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Panhellenic Post

19 Σεπτεμβρίου 2017, 

Της Καίτης Νικολοπούλου

Νέα Υόρκη.– Είναι κάποιες στιγμές που αναρωτιέσαι αν θα υπήρχε η Ελλάδα αν δεν την ερωτεύονταν κάποιοι ρομαντικοί. Κάποιοι που πασχίζουν γι’ αυτήν όσο μακριά και αν βρίσκονται – αλλά μέσα στην ψυχή της φωλιασμένοι.

Και ο Λεωνίδας Λοϊζίδης, ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης μας που εδώ και δέκα χρόνια παλεύει στην καρδιά του σύγχρονου θεατρικού γίγνεσθαι, το Μανχάτταν –γιατί η καρδιά του αρχαίου ήταν μόνο η Ελλάδα–, να υμνεί την χώρα μας ως ένας σύγχρονος Ντελακρουά, λόρδος Μπάυρον, και τόσοι άλλοι που ρωτεύτηκαν αυτή την χώρα και την εξύμνησαν μέσα από το έργο τους και την ίδια την ζωή τους. Την χώρα που ανέβαιναν οι τραγωδίες για να αφυπνίσουν τον λαό, τον κάθε πολίτη, να τον ψυχαγωγήσουν με όλη την σημασία της λέξης, με τον Αριστοτέλη μάλιστα να βγάζει τον ορισμό της τραγωδίας: «Έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας…» Γιατί ο Λεωνίδας Λοϊζίδης έκανε κάτι μοναδικό, κόντρα στους πέτρινους καιρούς που βιώνουμε και στις σύγχρονες δοξασίες: επί δέκα ολόκληρα χρόνια ανεβάζει στην Νέα Υόρκη μόνο αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, καθιστώντας γνωστά στους Αμερικανούς –και όχι μόνο– τα έργα των Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αισχύλου, ενώ θα μπορούσε ν’ ασχοληθεί με πιο… προσοδοφόρα ονόματα, όπως του Μολιέρου ή του Σαίξπηρ ας πούμε.

Λεωνίδας Λοϊζίδης

Αλλά ο Λεωνίδας Λοϊζίδης δεν σταματά εκεί. Και φέτος υλοποιεί το επόμενο όραμά του: Σχολή Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας! Όχι στην Επίδαυρο, όχι στους Δελφούς, αλλά στην καρδιά της Νέας Υόρκης, στο Μανχάτταν! Η δεκαετής εμπειρία του στα θέατρα του Μπρόντγουεϊ με την εμμονή του στην παρουσίαση των έργων των αρχαίων Ελλήνων τραγωδών τον έπεισε ότι αυτά τα έργα των σπουδαίων εκείνων προγόνων μας είναι πάντα επίκαιρα και σύγχρονα, και προειδοποιούν για το τι μέλλει γενέσθαι. Γι’ αυτό και το κοινό του απαρτίζεται κατά 80% από Αμερικανούς και κατά 20% μόνο από Έλληνες ομογενείς. Και έτσι, αποφάσισε να προχωρήσει στο επόμενο μεγάλο βήμα του: να ιδρύσει αυτήν την σχολή αρχαίας τραγωδίας, με σπουδαίους καθηγητές αμερικανικών πανεπιστημίων αλλά και Έλληνες επισκέπτες διανοούμενους, οι οποίοι θα διδάξουν σε επαγγελματίες ηθοποιούς εκείνο που δεν διδάχθηκαν ποτέ: τα διδάγματα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. «Σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική», έλεγε ο Όργουελ. Και ο Λεωνίδας Λοϊζίδης θεωρεί πως η εποχή που βιώνουμε είναι εποχή παγκόσμιου ψεύδους, επομένως έπρεπε ο ίδιος να κάνει την δική του μικρή επανάσταση λέγοντας την αλήθεια στον κάθε πολίτη: οι αρχαίοι Έλληνες μίλησαν πρώτοι για όλα αυτά. Από τότε για τώρα!

At certain moments I wonder if Greece would still exist without some romantics that have fallen in love with her

At certain moments I wonder if Greece would still exist without some romantics that have fallen in love with her: some people who strive for her wellbeing no matter how far away from her they are – they remain nested in her soul.

Leonidas Loizides

And Leonidas Loizides, our multi-awarded director who toils in the heart of the contemporary theatre scene that is Manhattan – since the heart of the ancient theatre scene was only Greece – continues to praise our country like a contemporary Delacroix or Lord Byron and like so many others that fell in love with her and praised her with their work and even their own life; the country where tragedies were being produced to awake the masses and each individual citizen and “recreate” him and where Aristotle defined tragedy thus: “A tragedy, then, is the imitation of an action that is serious and also, as having magnitude, complete in itself…” Because Leonidas Loizides did something unique, in spite of the hard times we live in and contemporary beliefs: for ten whole years he produces in New York solely ancient Greek tragedies, getting the American public acquainted with the works of Sophocles, Euripides or Aeschylus, even though he could deal with more …lucrative authors, like Molière or Shakespeare for instance.

But Leonidas Loizides does not stop working. This year he materializes his next vision: The School of Ancient Greek Tragedy! Not in Epidaurus, not in Delphi, but in the heart of New York, Manhattan! His ten-year experience in Broadway theaters and his persistence in producing the plays of ancient Greek tragedy masters convinced him that the plays of our great ancestors are timeless and modern and warn us about evils to come. That’s the reason why his audience consists of 80% Americans and only 20% Greeks. So, he decided to take his next big step and found this school of ancient Greek tragedy, with professors from American universities and also Greek visiting intellectuals who will teach professional actors something they have never been taught: the lessons of ancient Greek tragedy. “In a time of deceit telling the truth is a revolutionary act”, Orwell said. Leonidas Loizides thinks that the times we live in are times of universal lies, therefore he had to plan his own small revolution and tell each and every citizen the truth: the ancient Greeks were the first who talked about all these matters. They already had the future in their minds!

Kate Nikolopoulou

εστάλη στην ΡΗΡ by email

Οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν στο apopsi.gr

http://www.panhellenicpost.com/2017/09/19/